معاد شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤١
بعضى از آيات، شرط ورود به بهشت را تقوا دانسته است:
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتى نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيّاً «١» آن بهشتى است كه به ارث مىدهيم از ميان بندگانمان به كسانى كه با تقوا باشند.
امام باقر (ع) فرمود:
لايَدْخُلُ الْجَنَّةَ الَّا مَنْ عَرَفَنا وَ عَرَفْناهُ «٢» داخل بهشت نمىشود مگر كسى كه ما را بشناسد و ما او را بشناسيم (به امامت ما معرفت داشته باشد و ما او را به عنوان شيعه خود بشناسيم).
پس، شرط ورود به بهشت، اعتقاد به امامت امامان پاك و شيعه آنها بودن است. «٣» حضرت على (ع) فرمود:
در بهشت درختى است كه از بالاى آن زيورها خارج مىشود و از پايينش اسبهايى كه سر آنها سفيد و بدن آنها سياه است و داراى زين و لجام و بال و پرند. از اين اسبها، فضولات خارج نمىشود. اولياى خدا سوار آنان مىشوند و اسبها، آنان را در بهشت، به هر جا كه بخواهند پرواز مىدهند. افرادى كه مقامشان پايينتر از آنهاست مىگويند: اى پروردگار ما، چه چيز اين كرامت را به بندگانت رسانده است؟ خداوند جلَّ جلاله مىفرمايد: آنان شبها را قيام مىكردند و نمىخوابيدند و روزها را روزهدار بودند و نمىخوردند و با دشمن (خدا) جهاد مىكردند و از آن، دورى نمىكردند و صدقه مىدادند و بخل نمىورزيدند. «٤» امام باقر (ع) فرمود: از پيامبر اكرم (ص) درباره گفته خداوند: «روزى كه پرهيزكاران را