زعفران و سنگريزه‌هايش را مرواريد و درجات بهشت را به اندازه آيات قرآن قرار داده است. كسى كه قرآن بخواند به او گفته مى‌شود: بخوان و بالا برو. «١» درهاى بهشت‌ عبداللَّه بن على در مورد كيفيت بناى بهشت از بلال، مؤذن پيامبر (ص) سؤال كرد. او فرمود: بنويس به نام خداى رحمان ورحيم. از پيامبر (ص) شنيدم كه فرمود: همانا ديوار بهشت با خشتى از طلا و خشتى از نقره و خشتى از ياقوت بنا شده. گل بين خشتها مشك خوشبوست و شريفترين خشت آن، ياقوت سرخ و سبز و زرد است. عبد اللَّه بن على مى‌گويد به او گفتم: درهاى بهشت از چيست؟ بلال گفت: درهاى آن مختلف است؛ «باب رحمت» از ياقوت سرخ است «باب الصبر» در كوچكى است داراى يك لنگه كه از ژياقوت سرخ است و حلقه ندارد «باب الشكر» از ياقوت سفيد است كه داراى دو لنگه است؛ فاصله بين دو لنگه به مسافت پانصد سال راه است. اين در داراى ناله و ضجه است و مى‌گويد: پروردگارا، اهل مرا بياور. گفتم: آيا در، سخن مى‌گويد؟ فرمود: آرى.
خداوند صاحب جلال و كرامت او را به سخن مى‌آورد. و امّا «باب البلا». گفتم آيا باب‌البلا همان باب الصبر نيست؟ گفت: نه. گفتم پس بلا چيست؟ گفت: مصيبتها و مريضيها و جذام است و باب البلا از ياقوت زرد و داراى يك لنگه است. كسانى كه از اين در داخل بهشت مى‌شوند. بسيار كمند ... «باب اعظم» كه بندگان شايسته از آن داخل مى‌شوند و آنان كسانى‌اند كه اهل زهد و پرهيزكاريند و به سوى خدا متمايلند و به او انس دارند «٢» كسانى كه سرانجامشان بهشت است‌ بهشت جايى پاك و پاكيزه است و به پاكان تعلّق دارد.