كامل مى‌شود و حسنات افزون مى‌گردد؛ وسپاس خدايى را كه به فضلش مرا بعد از نااميدى، از جهنم نجات داد، همانا پروردگار ما آمرزنده و سپاسگزار است. «١» شخصى از جابر بن عبداللَّه درباره آيه «وَ انْ مِنْكُمْ الَّا وارِدُها ...» پرسيد. جابر با دو انگشت به دو گوشش اشاره كرد و گفت: مطلبى با اين دو گوش خود از پيامبر (ص) شنيدم كه اگر دروغ بگويم هر دو گوشم كَر باد. سپس گفت: پيامبر (ص) فرمود: ورود در آيه به معناى داخل شدن است هيچ نيكوكار و بدكارى نيست مگر اينكه داخل جهنم مى‌شود، آتش در برابر مؤمنان سرد و سالم خواهد بود، همان گونه كه بر ابراهيم سرد شد تا آنجا كه آتش يا دوزخ از شدّت سردى فرياد مى‌كشد. سپس خداوند پرهيزكاران را رهايى مى‌بخشد و ستمكاران را بطور ذلّتبارى در آن رها مى‌كند. «٢» امام باقر (ع) از پيامبر اكرم (ص) چنين نقل مى‌كند: اى على! روز قيامت من و تو و جبرئيل بر صراط مى‌نشينيم پس هيچ كس از صراط نمى‌گذارد، مگر كسى كه با او نوشته‌اى به ولايت داشته باشد كه آن امان نامه اوست. «٣» از پيامبر اكرم (ص) نقل شده كه فرمود: وقتى روز قيامت شد و صراط بر جهنم نصب گرديد، تنها كسى از صراط مى‌گذرد كه با او جوازى باشد كه در آن ولايت على بن ابى طالب است و اين همان گفتار خداوند است كه فرمود:
وَقِفُوهُمْ انَّهُمْ مَسْئُولُونَ‌ و آنان را متوقف كنيد همانا (از) آنان سؤال خواهد شد (يعنى از ولايت على بن ابى‌طالب (ع)). «٤» از پيامبر اكرم نقل شده كه فرمود: در روز قيامت آتش به مؤمنان مى‌گويد: اى مؤمن! زود از من بگذر، زيرا نور تو شعله مرا خاموش كرده است. «٥»