مبدل شد. زيرا اتحاديه عرب كه ده سال پيش از اين تاريخ، كشور مصر را به دليل انعقاد قرارداد صلح جداگانه با اسرائيل در اين اتحاديه اخراج كرده بود، بار ديگر اين كشور را به عضويت خود پذيرفت.» اين اقدام سران عرب در واقع چراغ سبزى به آمريكا و اسرائيل بود؛ زيرا بدينوسيله آمادگى خود را براى صلح با اسرائيل اعلام كرده بودند.
اجلاس سران اتحاديه عرب در خرداد سال ١٣٦٨ كه در «كازابلانكاى» مراكش تشكيل شده بود، ضمن حمايت از طرح صلح عرفات در مورد تشكيل يك دولت مستقل فلسطينى در سرزمينهاى اشغالى، از رژيم بعثى عراق در مقابل ايران حمايت كرد و حق حاكميت اين كشور را بر اروندرود به رسميت شناخت. انتشار قطعنامه اين اجلاس، با واكنش شديد ايران رو به رو شد به طورى كه مطبوعات كشورمان در آن زمان نوشتند «اتحاديه عرب با اتخاذ سياستهاى غيرمسؤولانه در راه تحقق صلح به بين ايران و عراق سنگ‌اندازى مى‌كند.» «٢» كنفرانس «كازابلانكا» كه همزمان با شروع بيمارى حضرت امام (ره)، قطعنامه خود را صادر كرد، در واقع صحنه آشتى رهبران متخاصم عرب بود.
در اين كنفرانس حتى طرح صلحى با اسرائيل مطرح شد، كه براساس آن پس از تشكيل يك دولت مستقل فلسطينى، نيروهاى اسرائيلى مى‌بايست از اراضى اشغالى عقب‌نشينى نمايند. «٣» اين مسأله نشان مى‌دهد كه در آن زمان حتى پيشروترين كشورهاى متخاصم با رژيم صهيونيستى‌