هدايت در عالم حيوانات؛ هدايت حيوانات از راه «غريزه» صورت مى‌گيرد. غريزه يك حالت نيمه‌آگاهانه است كه به موجب آن، حيوان مسير خويش را به سوى تكامل تشخيص مى‌دهد و اين حالت غير اكتسابى است «١»؛ يعنى حيوان آن را از كسى فرا نگرفته بلكه خداوند چنين حالتى را در وجودش قرار داده است.
به عنوان مثال، حشره‌اى به نام «اموفيل» به هنگام تخمگذارى، كرمى را شكار مى‌كند و به نقطه‌اى از پشت او نيش مى‌زند، البته نه به آن حد كه منجر به مرگ او شده و گوشتش فاسد گردد، بلكه به آن مقدار كه بى‌حس شود و تكان نخورد. سپس در نقطه مناسبى از بدن او تخم مى‌گذاد و خود قبل از تولد نوزادان مى‌ميرد. بچه‌ها با تغذيه از گوشت تازه و گرم، بزرگ مى‌شوند. فرزندان با اين كه مادر خويش را نديده و اين عملِ او را مشاهده ننموده‌اند پس از آنكه به حد رشد رسيدند در موقع تخم‌گذارى همان عمل مادر را بدون اشتباه تكرار مى‌كنند و هرگز نسل پيشين و نسل بعدى اينى حشره يكديگر را درك نمى‌كنند تا احتمال يادگيرى داده شود. «٢» اين نوع هدايت كه در زمره «هدايت تكوينى» است در همه انواع حيوانات؛ از پرندگان، حشرات، ماهيها، فيلها، ميمونها و ... و نيز در مراحل مختلف زندگى آنها؛ چه در هنگام كوچ كردن، چه در موقع استقرار در آشيانه و محل سكونت و چه در هنگام جستجوى غذا و غيره با كيفيتهاى متفاوت وجود دارد و در مواردى، انسان نيز از اين نوع هدايت برخوردار