٣- شجاعت؛ بطورى كه از هيچ قدرتى جز خداوند ترسى نداشته باشد، تا بتواند براساس مصلحت نظام اسلامى، با هر دوستى كه مى‌خواهد رابطه برقرار كند و با هر كه مصلحت نمى‌داند قطع رابطه نمايد و با افراد مختلف و معاند و مجرم، در هر مقام و منصبى كه هستند، برخورد قاطع داشته باشد و احكام الهى را اجرا نمايد و نيز از وسوسه‌هاى افراد كم‌دل كه اميدى به برقرارى و ادامه حكومت اسلامى در زمان غيبت ندارند، متأثر نگردد و در دفاع از كيان اسلامى از شهادت عزيزان خود و افراد جامعه، هراسى به دل راه ندهد و خلاصه، به عنوان امام و پيشواى جامعه اسلامى، در مقابل طوفان حوادث و دشمنان مختلف نقش خويش را ايفا نموده و امت اسلام را به سرمنزل نجات رهنمون سازد.
٤- نداشتن صفات ناپسند؛ از صفاتى همچون بخل، حسد، خشونت، طمع و ... مبرا باشد. چنانكه امام متقيان على عليه السلام مى‌فرمايد:
شايسته نيست كسى كه بر نواميس، خونها، درآمدها، احكام و قوانين و پيشوايى مسلمانان ولايت و حكومت پيدا مى‌كند، بخيل باشد، و نه جاهل تا بر اثر نادانى خود، آنها را گمراه گرداند، و نه خشن تا به علت خشونت، مردم با او قطع رابطه نمايند. «١» ٥- توانايى و حُسن تدبير؛ يعنى ولى فقيه بايد داراى تواناييهاى جسمى؛ مانند سلامت حواس و اعضايى نظير گوش و چشم و زبان و ... كه مربوط به كار او مى‌شود و توانمنديهاى روحى نظير درك صحيح سياسى، اطلاع بر نيازها و روحيات جامعه، قدرت اداره و قاطعيت در