است. منتها در مورد انسان بيشتر از كلمه «فطرت» استفاده شده است.
مسائل فطرى نيز، نيازى به تعليم و آموزش ندارد، فطرت در انسانها مسائل غير مادى را هم در بر مى‌گيرد. مانند فطرت حقيقت خواهى. «١» بنابراين، مسأله هدايت و رهبرى براى تمام موجودات امرى لازم و قطعى است؛ زيرا، از يك سو، بدون آن هيچ موجودى به كمال خود نخواهد رسيد و از سوى ديگر، بين هر موجود و كمال او، فاصله‌اى وجود دارد؛ بدين معنى كه موجودات در هنگام خلقت، كامل آفريده نمى‌شوند بلكه داراى نقصها و كمبودهاى زيادى هستند و بايد جهت رسيدن به آن، سير خاصى را طى كنند. و در اين راه، نياز به هدايت دارند تا بتوانند با بهره‌گيرى از عوامل مختلف، خود را از فاصله‌هاى مذكور عبور داده و به كمال نهايى نزديك سازند. در عالم جمادات و گياهان و حيوانات، راهنما و هادى در وجود آنها قرار داده شده و آنها بدون نياز به راهنمايى بيرونى در مسير از قبل تعيين شده خود حركت مى‌كنند.