مسأله اعراب و اسرائيل- مسأله فلسطين و اشغال آن بوسيله رژيم صهيونيستى از ابتدا در نزد ملتهاى مسلمان جهان و بويژه در نزد رهبران اسلامى از مسايل بسيار با اهميت بوده است. حضرت امام (ره) نيز از ابتداى اشغال فلسطين در مقابل آن موضعگيرى كرده و همواره مى‌فرمودند كه «اسرائيل بايد از بين برود». اهميت اين مسأله از آنجا ناشى مى‌شد كه «بيت‌المقدس» يعنى قبله اول مسلمانان جهان به اشغال صهيونيستها درآمده بود و علاوه بر آن سرزمين فلسطين بخشى از جهان اسلام به‌شمار مى‌رفت كه با توطئه مشترك يهوديان صهيونيست و قدرتهاى استكبارى چون انگلستان و آمريكا، از قلمرو سرزمينهاى اسلامى جدا شده بود. پس از پيروزى انقلاب اسلامى در ايران، مسأله فلسطين به صورت يكى از مهمترين بحثهاى سياست خارجى جمهورى اسلامى ايران مطرح گشت و مواضع اسلامى و حق‌طلبانه كشور ما در مورد سرنوشت ملت فلسطين و عدم مشروعيت رژيم صهيونيستى توجه بسيارى از محافل مذهبى و سياسى بين‌المللى را به خود معطوف كرد.
ملت مظلوم فلسطين در سايه حمايتهاى مادى و معنوى انقلاب اسلامى ايران از مبارزات حق‌طلبانه آنها، ماهيت و روش مبارزاتى خود را تغيير داد و با الگو قرار دادن انقلاب اسلامى، راه و روش نوينى در پيش گرفت.
كشورهاى عربى مدعى حمايت از حقوق فلسطينى‌ها كه همواره از اين مسأله به عنوان ابزارى براى كسب مشروعيت سياسى خويش بهره مى‌گرفتند، على‌رغم مخالفتهاى اوليه خود با رژيم اشغالگر قدس، سرانجام به علت ماهيت وابسته و غيرمردمى خويش در دام مذاكرات صلح با اسرائيل گردآمدند و بهار سال ١٣٦٨ در اين رابطه به نقطه عطفى‌