١- پيروى آحاد مردم از روحانيت متعهد به‌عنوان وظيفه‌اى دينى، ملى و انقلابى:
اولًا، اينكه قدرشناسى از روحانيون بزرگوار و تبعيت از آنان وظيفه‌اى دينى و ملّى و انقلابى است كه هيچگونه غفلت از آن جايز نيست.
٢- پرهيز روحانيت از واپسگرايى و دنياطلبى:
اين كه تحجّر و واپسگرايى در ميان روحانيون يا خداى نخواسته توجه به منافع شخصى و دنياطلبى و روى آوردن به زيورهاى مادى و سوء استفاده از مكانت اجتماعى خطرش براى روحانيت كمتر از حملات دشمن نيست بلكه به مراتب از آن بيشتر است.
٣- تطبيق حوزه‌هاى علميه با نيازهاى روز جلوگيرى‌از كجروى و التقاط:
وضعيت دوران انقلاب و توجه روزافزون به اسلام در خارج از مرزهاى كشور اسلامى ايجاب مى‌كند كه علماى دين با بينشى كاملًا نو و با استفاده از ذخيره بى‌پايان معارف دين و با اسلوب فقاهت سنتى و اجتهاد زنده و پويا راه جامعه اسلامى را هموار نمايند و حوزه‌هاى علميه با تحوّلى اساسى، خود را با نيازهاى امروز جهان تطبيق دهند و نوآورى را جهت و سمت برنامه‌هاى خود قرار دهند و البته با اعمال دقت لازم و برجسته كردن اصول و مبانى فقاهت راه را بر التقاط و كجروى ببندند.
٤- حضور مخلصانه روحانيت در تمام عرصه‌هاى سياسى و اجتماعى:
انزوا و دورى از فعاليت سياسى را كه خواست دشمنان و خلاف وظيفه اسلامى است به هيچ وجه در زندگى خود و حوزه‌هاى علميه راه ندهند و