هرگاه قانونگذارى با اين خصوصيات وجود داشته باشد كاملترين قانون را وضع خواهد كرد، ولى هيچ انسانى نمى‌تواند چنين ادعاى بزرگى بكند. و ناقص بودن قوانين تهيه شده توسط افراد بشر، در يك بررسى اجمالى، آشكار مى‌شود. و دليل تجديد نظر در قوانين اساسى كشورها حتى آنهايى كه ادعاى فرمانروايى بر جهان را دارند، همين امر است. «١» با عنايت به مطالب مذكور، تنها كسى كه داراى شرايط قانونگذارى است «خداوند عليم و حكيم» مى‌باشد كه اين قوانين را از طريق اعمال هدايت تشريعى و در قالب دين توسط انبيا عليهم السلام به بشر ابلاغ نموده است و قرآن به عنوان قانون اساسى اسلام، بهترين و كاملترين قوانين را در بردارد.
«وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شِىْ‌ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً وَ بُشْرى‌ لِلْمُسْلِمينَ» (نحل (٢٧)/ ٨٩)
و ما اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه بيانگر همه چيز، و مايه هدايت و رحمت و بشارت براى مسلمانان است! نقش رهبرى در پيشرفت جوامع بشرى‌ وجود قانونِ تنها- هر چند كامل و بى‌نقص- براى سعادت و اداره جامعه كافى نيست، به همين دليل جامعه بشرى جهت ادامه حيات، نياز به رهبر دارد، خواه رهبر صالح و شايسته باشد يا رهبر فاسد و نالايق. در غير اين صورت، دچار هرج و مرج و نابسامانى شده، دير يا زود از بين خواهد