٢- رهبرى الهى؛ كه داراى توان، آگاهى و شايستگى كامل جهت رساندن انسان به تكامل واقعى خويش بوده، قادر است پيروان خود را بدون انحراف و سردرگمى به كمال مادى و معنوى رهنمون سازد. قرآن كريم در خصوص اين نوع رهبرى- كه همان رهبرى انبيا و اولياى الهى است- مى‌فرمايد:
«اولئِكَ الَّذينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ» (انعام (٦)/ ٩٠)
آنها كسانى هستند كه خداوند هدايتشان كرده؛ پس به هدايت آنان اقتدا كن! خداوند انسانها را يكسان آفريده و هيچ كس، ذاتاً حق حكومت بر ديگرى را ندارد. از اين رو، حق رهبرى مختصّ خداى سبحان است (انِ الْحُكْمُ الَّا لِلَّهِ) «١» اما خداوند حق خود را به خاطر ويژگيهايى كه در انبيا وجود داشته، به آنان واگذار فرموده است و آنان را به عنوان جانشينان خود در زمين منصوب نموده است. «٢» بدين ترتيب آنان به دستور خداوند امر حكومت و هدايت انسانها را برعهده دارند. البته هدايت و رهبرى انبيا و اولياى الهى به دو صورت انجام مى‌شود:
الف- هدايت ظاهرى (تشريعى)؛ اين نوع هدايت، گاهى اوقات به صورت تبليغ و راهنمايى و زمانى هم به صورت رهبرى جامعه و تشكيل حكومت بوده است؛ مانند حكومت حضرت سليمان، داوود و يا پيامبر