را از منابع اسلامى به دست آورد، اين است كه از فقيه و مجتهد جامع‌الشرايط تقليد كند؛ يعنى در تمام مسائل اسلامى به «فتوا» يا نظر او عمل نمايد. در اين صورت اين فرد «مقلِّد» و فقيهى كه مقلِّد از نظرات او پيروى مى‌كند «مرجع تقليد» ناميده مى‌شود. البته عمل به احتياط هم ممكن است كه براى اطلاع بيشتر به رساله‌هاى عمليه مراجعه نماييد.
تمام كسانى كه شايستگى «مرجعيت تقليد» را داشته باشند، «نايب عامّ امام زمان (عج)» تلقى مى‌شوند؛ خود آن حضرت در پاسخ يكى از شيعيان، با دستخط مباركشان مرقوم فرمودند:
«وَ امَّا الْحَوادِثِ الْواقِعَهِ فَارْجِعُوا فيها الى‌ رُواةِ حَدَيْتِنا، فَانَّهُمْ حُجَّتى‌ عَلَيْكُمْ وَ انَا حُجَّةُ اللَّهِ» «١» و اما در حوادث و پيشامدها به راويان حديث ما مراجعه كنيد؛ زيرا آنها حجت من بر شمايند و من نيز حجت خدا مى‌باشم.
گرفتن احكام شرعى از راويان و دانشمندان حديث‌شناس در زمان حضور پيامبر اكرم و ائمه معصومين عليهم السلام نيز مرسوم بوده است- امّا طبق اين حديث، در تمام حوادث و پيشامدها و مسائل سياسى، اجتماعى و غيره نيز بايد به راويان حديث؛ يعنى كسانى كه بتوانند با قدرت استنباطى خويش با استفاده از منابع اسلامى راه حل مناسبى براى مشكلات و گرفتاريهاى مسلمانان بيابند، مراجعه نمود، و آنها را به‌عنوان رهبران دينى و الهى پذيرفت و ضمن استفاده از راهنماييهاى آنان مسير حق را از باطل بازشناخت.
اما بايد دانست كه رهبرى در زمان غيبت به دو صورت است: