رفت. حضرت امام على عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«وَ انَّهُ لابُدَّ لِلنَّاسِ مِنْ اميرٍ بَرٍّ اوْ فاجِرٍ» «١» مردم بناچار بايد امير سرپرستى داشته باشند، خواه عادل و نيكوكار يا فاجر و بدكار.
البته، منظور امام عليه السلام هرگز تأييد حكومت فاجران و كافران نيست بلكه امام به مسأله نياز اجتماعى انسان توجه داشته و درصدد بيان اين حقيقت است كه جامعه بدون رهبرى نمى‌تواند مدت زيادى دوام پيدا كند و از بين خواهد رفت.
رهبرى در يك تقسيم‌بندى كلى بر دو نوع است:
١- رهبرى غير الهى؛ كه نمى‌تواند پيروان خود را از مبدأ تا مقصد تكامل عبور داده، به سعادت و رستكارى برساند، و نتيجه‌اى جز سردرگمى، فراموشى خود و خدا، سلطه‌گرى و قدرت طلبى و ... نخواهد داشت. به همين علت، قرآن مجيد، انسان را از نتايج فاجعه بار پيروى از چنين رهبرى بر حذر داشته و از زبان پيروان آنان كه به عذاب الهى گرفتار شدند، مى‌فرمايد:
«وَ قالُوا رَبَّنَا انَّا اطَعْنا سادَتَنا وَ كُبَراءَنا فَاضَلُّونَا السَّبيلا» (احزاب (٣٣)/ ٦٧)
و مى‌گويند: پروردگارا، ما از سران و بزرگان خود اطاعت كرديم و ما را گمراه ساختند!