بخش سوّم: ولايت فقيه، استمرار حركت انبيا عليهم‌السلام‌ همان‌گونه كه در مباحث پيش اشاره شد، در ديدگاه اسلامى، هدايت و رهبرى تمام موجودات ازجمله انسان، ازجانب خداوند صورت مى‌پذيرد ولى انسان از موقعيت ويژه‌اى برخوردار است و به همين سبب علاوه بر هدايت تكوينى، نعمت هدايت تشريعى نيز به او ارزانى شده است.
اين هدايت تحت شرايطى معين و از طريق انبيا و اولياى الهى اعمال مى‌شود. و آنان، پس از طى دوران امتحان و كسب شايستگى‌هاى لازم به عنوان جانشين و خليفه خدا در زمين به هدايت و ارشاد انسانها مى‌پردازند. چنانكه قرآن كريم تصريح مى‌فرمايد كه؛ «يا داوُدُ انَّا جَعَلْناكَ خَليفَةً فِى الْارْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ‌النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‌ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ» (ص (٣٨)/ ٢٦)
اى داوود! ما تو را خليفه (و نماينده خود) و در زمين قرار داديم؛ پس در ميان مردم بحق داورى كن، و از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از راه خدا منحرف سازد.
با دقت در اين آيه شريفه و ساير آيات قرآن كريم و احاديثى كه از