علميه روى آن بحث كنند و به نظر من با يك بررسى علمى خوب مى‌شود ثابت كرد كه مرجعيت هم امروز بايد در دست افرادى باشد كه اضافه بر جنبه‌هاى علمى داراى كمالات ديگرى باشند كه آن كمالات ديگر آنها را لايق براى مرجعيت مى‌كند.
اضافه بر عدالت و تقواى در حد بالا كه در روايات هم آمده و در كلمات فقهاء هم آمده، تقوا و عدالتى هم كه در مرجعيت آمده، عدالت بالايى است چون منصب هم منصب والايى است اضافه بر آن يك كمالات ديگرى كه او را لايق مى‌كند براى مرجعيت و رهبرى جامعه لازم است چون بالاخره مجموعه‌اى كه از او تقليد مى‌كنند چشمشان و گوششان، فكرشان، قلبشان همه دنبال اين شخص است ببينند چه فتوا مى‌دهد و چه نظر دارد آن نظر را عمل كنند اينجاست كه ديگر در مرجع تقليد هم شرايط ويژه ديگرى كه جامعش همان عنوان لياقت و كفايت است لازم است. اين مسأله بسيار مسأله مهمى است در رابطه با مرجعيت چون كلمه مرجعيت نه در آيه‌اى وارد شده نه در روايتى. اينهم باز از چيزهايى است كه خود فقهاء به آن رسيده‌اند در عصر ما بعد از شهيد اول.
شايد اولين كسى كه در تاريخ شيعه سر و سامانى داد به مرجعيت، شهيد اول بوده است. در تاريخ فقه آنجا به او اشاره مى‌شود اين چيزى است كه باز فقهاء از همان روح فقه، جوهره فقه و مذاق فقهى بدست آورده‌اند كه نمى‌شود شيعه بى‌مرجع باشد، بالاخره اينها مرجعى مى‌خواهند كه اموراتشان را متصدى شود، حالا اين جهتى كه ايجاد شده بتدريج يكى از مسلمات فقه شيعه شده است.
ببينيم اين مرجعيتى كه تأسيس شده آيا با اين تعريفهاى نارسا و بسيار ناقص از اعلميّت همين است يا خيلى بيشتر از اين بايد روى شرايطش دقت شود و بعد تجويز شود. مرجعيت مسأله بسيار مهمى است ولايت است و اصل اولى هم در مسأله ولايت عدم حجيت و عدم ولايت است اگر ما دليل لفظى نداشته باشيم‌