و نفس راضيه و مرضيه‌يى را بسوى حق، رجوع جويبارى را به دريا و وصال عاشقى را به معشوق، استقبال خيل عظيم شهداء را از آن روح مطهر و خير مقدم ارواح طيّبه اولياء را به آن ميهمان تازه وارد ... فوز و فلاح جان مزكّايى را كه بر بال ملائك رحمت نشسته و شميم حسنات بيشمارش مشام فرشتگان و خزنه بهشت نعيم حق را معطّر ساخته، عمل صالحى را كه ردايى از نور گشته و بر پيكر آن روح مجرد پوشانيده شده و باران غفران و فضل خداوندى گشته و بر سراپاى آن عبد صالح فرو ريخته و دارالسلام ابدى شده و آن مشتاق رضوان حق را در خود جاى داده است. «١» آيه رحمت:
در تاريخ پرماجراى انقلاب، هيچ روزى مانند دوازدهم بهمن نبود كه در آن مردى از دودمان پيامبران و بر شيوه آنان با دستى پرمعجزه و دلى به عمق و وسعت دريا، در ميان مردمى شايسته و چشم به راه، چون آيه رحمت فرود آمد و آنان را بر بال فرشتگان قدرت حق نشانيد و تا عرش عزّت و عظمت پر كشيد. «٢»