اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٤٦ - موارد جواز غيبت

اَلْاِمٰامُ: اَلْمُؤْتَمُ بِهٖ، اِنْسٰاناً كٰانَ يُقْتَدىٰ بِقَوْلِهٖ اَوْ فِعْلِهٖ اَوْ كِتٰاباً اَوْ غَيْرَ ذٰلكَ مُحِقّاً كٰانَ اَوْ مُبْطِلاً [١]

امام به معنى مقتدا و پيشواست، خواه انسانى باشد كه گفتار و عمل او دستور و الگو باشد، خواه كتابى كه راهنما قرار گيرد يا غير اينها و خواه بر حق و يا بر باطل باشد.

در زبان عربى حتّى به ريسمان بنّا، امام گفته مى‌شود [٢]و اين ناظر به نقش هدايتى اين ابزار در مستقيم ساختن كژيهاست. بنابراين، امام و سلطان يعنى هر مسؤول و جلودار و راهنما و الگو و رئيسى كه بر ساير افراد جامعه به گونه‌اى چيرگى داشته باشد، و اگر هر يك از مسير حق و اعتدال خارج شدند، بازگويى كژى آنان نزد اهلش و با ديد تربيتى و مصلحانه مانعى ندارد.

اگر ستم حاكم و به اصطلاح امروزه تخلّف مسؤول، متوجه عموم يا فرد خاصّى باشد، بازگويى ستم او و گزارش بى‌عدالتى وى، به صراحت در قرآن كريم تجويز شده است:

لاٰ يُحِبُّ اللّٰهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ اِلاّٰ مَنْ ظُلِمَ [٣]

اينجاست كه مظلوم حق دارد پروندۀ عملكرد ستمگر را نزد مردم و در ملأ عام بگشايد و اين از مصاديق غيبت محسوب نمى‌شود.