اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٤٥ - موارد جواز غيبت

چهار گروهند كه غيبت آنان، غيبت شمرده نمى‌شود، از جملۀ آنان، كسى است كه از جماعت مسلمانان خارج شده و به بدنام كردن امّت پرداخته و شمشير خود را (براى تهديد) بر مردم كشيده است. [١]

د-مسؤولان نالايق و ستمكار

در رواياتى كه موارد استثناى غيبت در آن شمرده شده، به تعابيرى همچون «سلطان جائر» ، «امام جائر» [٢]برمى‌خوريم. بررسى كاربردهاى مختلف واژه‌هاى سلطان و امام در آيات و روايات روشن مى‌سازد كه فرهنگ قرآن و روايات، بلكه عموم كاربردهاى فنّى و محاوره‌اى اين دو واژه، محدود به نوع سلطنت يا امامت خاصى نيستند و هرگونه جلودار و مسؤولى را شامل مى‌شوند. معناى فاعلى سلطان با استفاده از معناى مصدرى چنين است:

هُوَ الْمُتَمَكَّنُ مَعَ تَفَوُّقٍ سَواءً كٰانَ قٰاهِراً اَوْ غَيْرَ قٰاهِرٍ وَ سَواءً كٰانَ طَبيٖعّياً اَوْ غَيْرَ طَبيٖعىٍّ، بِاِفٰاضَةٍ اَوْ جَعْلٍ اَوْ تَكَلُّفٍ [٣]

سلطان يعنى توان برتر، اعم از اينكه به زور يابدون آن باشد، يا اينكه اين برترى، طبيعى باشد يا غير طبيعى، بهره‌اى الهى باشد يا انتخاب مردمى يا به تكلّف و زحمت حاصل شده باشد.

در تبيين واژۀ امام چنين آمده است: