موضوع زيارت قبور مطهر و مقدّس معصومين (ع) توسل به آن‌ها و سوگوارى در ايام شهادت‌شان، به ويژه در مورد حضرت مقدّس سيدالشهدا (ع)، از موضوعاتى است كه در فرهنگ اسلامى، جايگاه رفيعى دارد. از ناحيه ذات اقدس الهى در احاديث قدسى و نيز از سوى چهارده معصوم (ع) سفارش زيادى به عزادارى سيدالشهدا (ع) شده است، كه اين مطلب حاكى از نقش عظيم اين امر در احياى دين و زنده نگه داشتن آن است. به عبارت ديگر مى‌توان چنين مجالسى را از مهم‌ترين وسايل صيانت از كيان دين و جامعه اسلامى و نيز بسط روح دين و ديندارى دانست. متأسفانه عزادارى‌ها با همه اهميت و جايگاه مهمى كه در فرهنگ اسلامى دارند، در طول زمان دچار آفات، خطرات و انحرافاتى شده است كه نقش اين وسيله مهم را تا حدودى كم‌رنگ كرده است. در اين مطلب، نويسنده مى‌كوشد تا بعضى از شرايط ظاهرى و باطنى عزادارى يك منتظر را ارائه نمايد. باشد كه مورد استفاده قرار گيرد.

وظيفه عزادار در قبال امام زمان (ع)

عزدار حقيقى به خوبى مى‌داند كه سوگوارى و برپايى مجالس بزرگداشت براى اهل بيت (ع) فقط قسمت كوچكى از وظايف الهى او نسبت به آنان است بلكه وظيفه بالاتر، توجه به درس‌ها و عبرت‌هاى عاشورا و عمل به آن‌ها است. عمل به تكاليف از جمله درس‌هايى است كه عزادار حقيقى از عاشوراييان فرا گرفته است. او خود را نسبت به امام زمانش مكلف و مسئول مى‌داند.[١] عزادار، نيك مى‌داند كه بايد به تنهايى در دادگاه عدل الهى نسبت به رفتار خود با امام زمانش پاسخگو باشد لذا، براى عمل به وظيفه‌اش منتظر هيچ‌كس نمى‌ماند؛ او منتظر سازمان‌ها، نهادها و اشخاص نيست. او خودش به تنهايى براى خارج كردن امام زمان (ع) از تنهايى، غيبت، اضطرار و آوارگى تلاش مى‌كند. او مانند شهداى كربلا كه هرگز به كمى نفراتشان توجه نكردند و هر يك فقط و فقط به فكر انجام وظيفه در قبال امام مظلوم و تنهاييش بود و كارى به نتيجه و تأييد ديگران نداشت، عمل مى‌كند. مانند «عبدالله بن حسن (ع)» كه وقتى ديد عمويش تنها و مجروح به روى زمين افتاده است و