پس از اروپايى‌ها، انجيلى‌هاى امريكا مسئوليت يارى رساندن و غلبه دادن مسيحيان در جهان را بر عهده گرفتند. انجيلى‌ها در اين راه اولويت را به مبلغان سياه‌پوست آفريقايى مى‌دهند تا با استفاده از آن‌ها مأموريتشان آسان‌تر انجام گيرد و با تمام امكانات و ابزارها و با اعمال فشار سعى مى‌كنند اقليت‌ها و گروه‌هايى تابع خود را در تمامى كشورها از جمله مراكش به وجود آورند.

رؤساى انجيلى‌

«جو فروى دوتوركهايم» در «اخبار آيين‌ها و اديان»[١] اين سؤال را مطرح مى‌كند: آيا قرن ٢١ قرن انجيلى خواهد بود؟ نظريه‌پرداز آلمانى لوترى «وولفهات بانينرغ» عقيده دارد: اگر كليساهاى پروتستانى همچون حال، دست از تبليغ مسيحيت بكشند، تا بدين وسيله با فرهنگ لائيك هم‌سو بوده باشند، در قرن آينده فرقه‌اى جز انجيلى‌ها در ميدان باقى نخواهند ماند. در حال حاضر مناطق مختلفى از جهان شاهد درگيرى و كشمكش ميان كليساهاى انجيلى امريكايى و كليساهاى كاتوليك و پروتستان اروپايى است. و ميدان امريكاى جنوبى كه پيوسته قلعه و مركز نفوذناپذير و پروتستانى اروپايى بوده، در رأس اين درگيرى‌ها قرار دارد. اين درگيرى‌ها در انتخابات قانون‌گذارى مجلس و رياست‌جمهورى اشكال گوناگونى به خود مى‌گيرد و گاهى اوقات هم خود را در كودتاها و كودتاهاى ضد آن خود را نشان مى‌دهد.

به عنوان مثال، در برزيل آن‌گونه كه «اندرى لورتن»- استاد علوم سياسى، عضو گروه تحقيق در رصد حوادث سياسى در امريكاى لاتين و صاحب كتاب‌هايى در زمينه تحولات و تغييرات دينى در امريكاى جنوبى- مى‌گويد: در صد جمعيت كاتوليك‌ها از ٨٥ درصد در سال ١٩٨٠ م به ٧٠ درصد در سال ٢٠٠٠ ميلادى رسيده است. و علت آن هم تغيير در آيين مردم است كه كليساى انجيلى امريكا از اين امر استفاده كرده تا بتواند در ميان مردم نفوذ و زير پاى كاتوليك‌ها را خالى كند.

در جريان اين تغيير و تحول بزرگ، هيچ يك از كشورهاى امريكايى، جز مكزيك مستثنى نبوده‌اند. در آغاز قرن بيستم بيشتر كشورهاى لاتينى ١٠٠ درصد كاتوليك بوده‌اند اما اين وضعيت پس از جنگ جهانى دوم به نفع كليساهاى امريكايى تغيير كرد، تا آن‌جا كه اغلب مردمان برخى از اين كشورها پيرو كليساى امريكايى شدند و برخى از رؤساى انجيلى در برخى كشورها به مقام رياست جمهورى رسيدند، از جمله مى‌توان به كشور گواتمالا (رئيس‌جمهور اين كشور «رنوس مونت» با كودتاى سال ١٩٨٥ به رياست‌جمهورى رسيد و سپس «جورج سيرانوالياس» كه از طريق انتخابات رئيس‌جمهور شد) و «آلبرتو فوجيمورى» در پرو در همان سال و رئيس‌جمهور برزيل (اسيلفا) در آغاز ماه نوامبر ٢٠٠٦، اشاره كرد كليساى انجيلى امريكا به اين فتوحات در امريكاى لاتين بسنده نكرده بلكه به تمام كليساهاى اروپا فشار آورده تا آن‌جا كه كليساى فرانسه از اين هجوم، شكايت كرده است. اين جنگ در حال حاضر در حال انجام است. نخست‌وزير اسپانيا اعتراف مى‌كند، برخلاف نظر برخى كه مى‌گويند جنگ در آينده صورت خواهد گرفت، در حال حاضر جنگ در حال انجام است. «خوسيه ماريا»- رهبر حزب ملى اسپانيا- نيز در يك سخنرانى در ايالات متحده- و چه مناسبتى هم دارد- در جمع رؤساى انجيلى‌ها دقيقاً مى‌گويد: ما در حال جنگيم. يا آن‌ها پيروزند يا ما. غرب به اسلام حمله نكرده است، آن‌ها هستند كه به ما حمله كرده‌اند. باعث تأسف است كه كليساى كاتوليكى وارد جوّ بحران و اعلام جنگ انجيلى‌هاى امريكا بر ديگران شده و بيم از آن مى‌رود كه پاپ كه اسلام را متهم به خشونت و انديشه‌گرا نبودن كرد، تحت فشار و يا در پاسخ به درخواست امريكايى‌ها اين مطالب را گفته باشد. ايالات متحده سبب برافروخته شدن جنگ اديان است؛ امريكايى كه باور دارد كه وارث مسيحيت بوده و رسالت آن را در دنياى جديد بر عهده دارد. و اين امريكاست كه به تنهايى مسئول مشكلات و رويدادهاى اين جنگ در حال حاضر و يا در زمان‌هاى آينده است. و دانشمندان مسلمان و عقلاى اهل كتاب و انديشمندان بى‌طرف بايد آتش را از دست كسانى كه خود را پشت چهره مسيح پنهان مى‌كنند بگيرند و مانع جنگ‌افروزى آن‌ها شوند و بى‌شك مسيح در زمان بازگشت و ظهور و روز ميقات از آن‌ها اعلام بيزارى خواهد كرد.

پى‌نوشت‌ها:

سايت شبكه الجزيره.

[١]. هلال، رضا، المسيح اليهودى و نهاية العالم، مكتبة الشروق (٢٠٠١).

[٢]. ابرشيه، مكان و اشخاصى هستند كه زير نظر اسقف و يك كليسا باشند (م)

[٣]. مجله اخبار آيين‌ها و اديان، ش ٣، مارس ١٩٩٩، ص ١٦.