كه عظمت نهضت و قيام امام حسين (ع) تا اندازه‌اى روشن مى‌شود، كه عبارت بود از: ابطال تلازم فكرى و ذهنى ايجاد شده ميان قداست شريعت اسلامى و قداست كسى كه به عنوان خليفه رسول‌الله (ص) بر كرسى حكومت تكيه مى‌زد. به دنبال اين امر حركت‌ها و قيام‌هاى ديگرى پس از نهضت امام حسين (ع) شكل گرفت. قيام‌هايى همچون: توابين، مختار ثقفى و ... لذا شايسته‌تر آن است كه نهضت و قيام امام حسين (ع) را فتح حسينى بنمايم.

٣. فتح مهدوى‌

شعار «يالثارات الحسين» كه در آغاز ظهور امام مهدى (ع) مطرح خواهد شد، نقاط مشترك بين اهداف اين قيام را با قيام سيدالشهداء (ع) آشكار مى‌سازد. بدين گونه كه قيام امام مهدى (ع) بازگرداندن اسلام كاملًا خالص و پاك است همچنان كه رسول اكرم (ص) آن را آوردند. از اين هدف در بعضى از روايات شريف با عنوان «رواج اسلام جديد به دست امام مهدى (ع)» ياد شده است، و اين همان نقطه ارتباط ميان فتح مهدوى و فتح حسينى، و همچنين قبل از آن، فتح محمدى (ص) است. بنابراين درست است كه بگوييم فتوحات حقيقى در تاريخ اسلامى سه مورد است: محمدى، حسينى و مهدوى. اين‌ها در اصل فتوحاتى فكرى و عقلى هستند كه حقايقى را براى ما تبيين مى‌كنند و اهداف شريعت اسلام را- هر چند با ظاهرى نظامى يا سياسى- محقق مى‌سازند.

نقطه مهم در روش امام مهدى (ع) اجراى كامل و اعمال دقيق دين است. آن حضرت (ع) وظيفه دارد تا سعى و تلاش همه پيامبران، رسولان الهى و جانشينانشان را بنمايد، اهداف و مقاصد ايشان را محقق فرمايد، تا همه ساكنان كره زمين از اديان و مذاهب گوناگون به دين حقيقى خداوند- آن‌چنان كه پيامبر اكرم، حضرت محمد (ص) آورده است- هدايت شوند. همچنين آن حضرت (ع) وظيفه دارد تا حكومتى فراگير در سراسر جهان تشكيل دهد، كه جمله سرزمين‌ها و آبادى‌هاى زمين را در بر گرفته و همه انسان‌هاى واجد شرايط را در خود جاى دهد. همچنين موظف است تا منظومه‌

الهى- احكام شريعت اسلامى- را به عنوان قانون نافذ و لازم الاجرا در سراسر حكومت جهانى‌اش قرار داده، عدل مطلق را حاكم سازد، و توانگرى و بى‌نيازى جميع ساكنان اين حكومت را تأمين نمايد. اين‌ها اهداف و وظايفى است كه هيچ كس قبل از حضرت مهدى (ع) بدان مكلف نشده است.

امام منتظر (ع) در بدو ظهور خويش، با مشكلات و سختى‌هاى فراوان و متعددى از سوى جهان اسلام مواجه خواهد شد؛ مشكلاتى كه برخاسته از تنوع مذاهب، اختلاف و تشتت آراء است. در طول چهارده قرن انتقال سنت نبوى (ص)، از طريق احاديث و روايات، وجود موارد مجمل و مبين، و عام و خاص، به علاوه تأثير عوامل بيرونى مانند اهداف و منافع سياسى و بروز هواها و اميال نفسانى، موجب اختلاف آراى علما بوده است. گاه توصيه رهبران سياسى در اجتهاد مجتهدان مؤثر افتاده و سبب ترجيح بعضى از روايات بر برخى ديگر، و يا اسقاط (بى اعتبار شمردن) بعضى از احاديث شريف يا تجاهل نسبت به وجود آن، به ويژه در هنگام تعارض با منافع و مصالح شخصى و يا سياسى شده‌است. به علاوه اجتهادات مخصوص و ويژه [مذهبى‌] در مذاهب مختلف اسلامى و احكام آن، كه هر فرقه‌اى رويكرد خاصى به اسلام بنا نهاده، به موجب آن به تأويل آيات متشابه قرآن كريم پرداخته و آن را مبناى آيات محكم قرار داده است. بدين ترتيب مسلمانان به فرق و مذاهب گوناگونى تقسيم شده، و در خلال سال‌هاى طولانى، برخى از ايشان به تكفير برخى ديگر پرداختند، خون‌هايشان بدين سبب ريخته شد، هر كس مخالف رأى و نظرى بود به قتل رسيد و سرزمين‌هايشان تخريب شد. اما چگونه ممكن است امام مهدى (ع) مسلمين را بر توحيد كلمه گرد آورد و ايشان را به پيروى از تعاليم اسلام، مطابق آنچه رسول خدا (ص) آورده است، وادار نمايد، در حالى كه اين اختلافات وجود دارد؟

به علاوه اين امرچگونه ممكن است با وجود اكثريت غير مسلمان ... در برابر اقليت مسلمان؛ با وجود تنوع و تشتت اديان و مذاهب در سطح جهان؛ اعم از اديان آسمانى با مذاهب گوناگون، اديان غير آسمانى، و بى دين (لاييك) ها، به علاوه وجود انحرافات اجتماعى، اخلاقى، اقتصادى، سياسى،