كه مى‌خواستند روحم را قبض كنند آمد و گفت: حضرت سيدالشهدا (ع) فرمودند: «شيخ عبدالكريم، به ما توسل كرد و ما هم در پيشگاه خدا از او شفاعت كرديم كه عمرش را تأخير اندازد و خداوند اجابت فرمود. بنابراين شما روح او را قبض نكنيد.»

در اين موقع آن دو نفر به هم نگاه كردند و به آن شخص گفتند: «سمعاً و طاعةً». سپس ديدم آن دو نفر و فرستاده امام حسين (ع) «سه نفرى» صعود كردند و رفتند.

در اين وقت احساس سلامتى كردم، صداى گريه و زارى را شنيدم كه بستگانم به سر و صورت مى‌زدند. آهسته دستم را حركت دادم و چشمم را گشودم و ديدم چشمم رابسته‌اند و به رويم چيزى كشيده‌اند، خواستم پايم را جمع‌كنم، ملتفت شدم كه شستم (انگشت بزرگ پايم) را بسته‌اند. دستم را براى برداشتن چيزى بلند كردم، شنيدم مى‌گويند: ساكت شويد، گريه نكنيد كه بدن حركت دارد. آرام شدند. رواندازى كه بر روى من انداخته بودند برداشتند و چشمم را گشودند و پايم را فورى باز كردند، با دست اشاره به دهانم كردم كه به من آب بدهيد، آب به دهانم ريختم كم كم از جا برخاسته و نشستم، تا پانزده روز ضعف و كسالت داشتم و بحمدالله از آن حال به كلّى خوب شدم. اين موهبت به بركت مولايم امام حسين (ع) بود، آرى به خدا قسم.[١]

از امتيازات مرحوم آيت‌الله حاج شيخ عبدالكريم حائرى علاقه‌فوق‌العاده ايشان به خاندان پيامبر (ص) بود و در اين ميان به حضرت سيدالشهدا حسين‌بن على (ع) بسيار عشق مى‌ورزيد و حتّى قبل از تدريس، از مرحوم حاج شيخ ابراهيم صاحب‌الزّمانى تبريزى خواسته بود كه روضه‌خوانى كند و اين مرد بزرگ هر روز پيش از درس، چند دقيقه‌اى روضه مى‌خواند و آن‌گاه مرحوم حاج شيخ، درس را شروع مى‌كردند.

روضه‌خوانى مرحوم حائرى مخصوص به روزهاى درسى نبود و در ايام عاشورا نيز اقدام به اقامه عزا مى‌فرمود و در روز عاشورا با هيأتى خاص (پابرهنه و گِل به پيشانى و صورت ماليده) در دسته‌هاى عزادارى شركت مى‌كرد و به عزادارى مى‌پرداخت.[٢]

آيت‌الله العظمى آقاى اراكى مى‌فرمودند: ايشان در زمان جوانى نوحه‌خوان سينه‌زن‌هاى اهل علم در سُرّ من رأى بوده؛ زيرا مرحوم آقاى ميرزا حسن شيرازى فرموده بودند: در دهه‌عاشورا بايد دسته سينه‌زن ازاهل علم بيرون بيايد. نوحه‌خوان آن دسته‌ها مرحوم حاج شيخ بوده و ايشان جوانى قوى هيكل بوده است. اوّل آن اشعارى كه مى‌خوانده اين بوده:

يا على المرتضى غوث الورى كهف الحجى‌

قم مغيثا آلك الامجاد عن حد الظّبى‌