«همانا خداوند مرا آفريد و على، فاطمه، حسن و حسين را آفريد، قبل از آن كه آدم (ع) را بيافريند، آن هنگام كه نه آسمانى برافراشته و نه زمينى گسترش يافته، نه تاريكى و نه نورى، نه خورشيد و نه ماه، و نه بهشت و نه آتشى، (هيچ يك) وجود نداشت.»

عباس عرضه داشت: خداوند چگونه خلقت شما را آغاز نمود، اى رسول خدا؟

فرمودند: «اى عمو، هنگامى كه خداوند اراده نمود كه ما را بيافريند، به كلمه‌اى تكلم فرمود و از آن نورى را آفريد، بعد از آن به كلمه ديگرى تكلم نمود و از آن روحى را آفريد. سپس آن نور را با روح در هم آميخت، پس مرا آفريد و على، فاطمه، حسن و حسين را آفريد. ما او تسبيح مى‌كرديم، هنگاميكه تسبيحى نبود، و تقديس مى‌كرديم، هنگامى كه تقديسى نبود. وقتى خداوند متعال اراده فرمود كه مخلوقات خود را بيافريند، از نور من برگرفت و از آن عرش را آفريد، و عرش از نور من است و نور من از نور خدا، و نور من برتر از عرش است. سپس از نور برادرم- على- برگرفت و ملائكه را از آن آفريد، و ملائكه از نور على هستند، و نور على از نور خداست و على برتر از ملائكه است. سپس از نور دخترم- فاطمه- برگرفت و آسمان‌ها و زمين را از آن آفريد، و آسمان‌ها و زمين از نور دخترم- فاطمه-، و نور دخترم- فاطمه- از نور خداست، و دخترم- فاطمه- از آسمان‌ها و زمين برتر است. سپس از نور فرزندم- حسن- برگرفت و خورشيد و ماه را از آن آفريد، و خورشيد و ماه از نور فرزندم- حسن-، و نور فرزندم- حسن-

از نور خداست و حسن برتر از خورشيد و ماه است. سپس از نور فرزندم- حسين- برگرفت و از آن بهشت و حورالعين را آفريد، و بهشت و حورالعين از نور فرزندم- حسين-، و نور فرزندم‌

- حسين- از نور خداست، و فرزندم- حسين- برتر از بهشت و حورالعين است.»[٢]

امام صادق (ع) فرمود: «همانا خداوند متعال چهارده نور را آفريد، چهارده هزار سال قبل از آن كه مخلوقات را بيافريند، و آن (انوار) روح‌هاى ما (اهل بيت) است.»

از آن حضرت (ع) سؤال شد: يابن رسول‌الله، آن چهارده نور چيست؟

فرمودند: «محمد، على، فاطمه، حسن، حسين و امامان از فرزندان حسين؛ آخرين ايشان قائم ماست كه بعد از غيبت قيام مى‌نمايد، دجّال را مى‌كشد و زمين را از هر گونه جور و ظلم پاك مى‌گرداند.» ٣٢

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره ابراهيم (١٤)، آيه ١.

[٢]. همان، آيه ٥.

[٣]. زيرا نور از واحد، در واحد، و براى هدف واحد بوده در حالى كه تكثر، موضوعى فرضى و اعتبارى- غير حقيقى- است و حول استكمال دائمى مطلق دور مى‌زند. البته خود اين حقيقت نور- داراى مراتب فراوانى از شدت و ضعف، جوهرى و عرضى، و كمال و نقضى مى‌باشد. مواهب الرحمان، ج ٤، ص ٢٩٤.

[٤]. سوره يونس (١٠)، آيه ٥.

[٥]. الأمثال، ج ١١، ص ٩٠؛ احمد موعود الانجيل، ص ١٠٦.

[٦]. سوره حديد (٥٧)، آيه ٢٨.

[٧]. ميزان الحكمة، ماده «النور».

[٨]. سوره تحريم (٦٦)، آيه ٨.

[٩]. سوره زمر (٣٩)، آيه ٦٩.

[١٠]. مواهب الرحمان، ج ١١، ص ١٣٦.

[١١]. سوره انعام (٦)، آيه ١٢٢.

[١٢]. طهرانى، سيد محمد حسين، ولاية الفقيه، ج ٢، ص ١٥٧.

[١٣]. سوره نور (٢٤)، آيه ٣٥.

[١٤]. سوره شورى (٤٢)، آيه ١١.

[١٥]. مطهرى، تفسير سوره نور، ص ٧٦.

[١٦]. سوره احزاب (٣٣)، آيه ٤٦.

[١٧]. سوره انعام (٦)، آيه ١.

[١٨]. مواهب الرحمان، ج ١١، ص ١٣٨.

[١٩]. علوى، الانوار القدسيه، ص ٣٦.

[٢٠]. سوره تغابن (٦٤)، آيه ٨.

[٢١]. سوره نساء (٤)، آيه ١٧٤.

[٢٢]. ميزان الحكمة، ماده «النور»

[٢٣]. نهج‌البلاغه، خطبه ١١٠.

[٢٤]. سوره شورى (٤٢)، آيه ٥٢.

[٢٥]. طهرانى، سيد محمد حسين، همان، ج ١، ص ١٧٦.

[٢٦]. همان، ص ١٧٤.

[٢٧]. همان، ص ١٦٩.

[٢٨]. سوره توبه (٩)، آيه ٣٢.

[٢٩]. برگرفته از «زيارت جامعه كبيره».

[٣٠]. الانوار اقدسيه، ص ٣١.

[٣١]. همان، ص ٢٦.