«اى مردم! پس از اين مصيبت بى‌مانند، كداميك از مردانتان مى‌تواند شاد باشد؟ يا كدامين قلب به خاطر آن محزون نيست؟ يا كدامين چشم مى‌تواند اشكش را حبس كند؟ يا نسبت به بارش سيل‌آساى اشك بخل ورزد؟ همانا آسمان‌هاى هفت‌گانه بر قتل او گريستند و درياها با امواجشان و آسمان‌ها با اركانشان و زمين با پهنه وسيعش و درختان با شاخه‌هايشان و ماهيان اعماق درياها و ملائكه مقرّب و اهل آسمان‌ها، همگى بر قتل او گريستند.»[١]

در روايت ديگرى، امام صادق (ع) به صحابى گران‌قدرش، زراره فرمودند:

«اى زراره! همانا آسمان، چهل روز بر حسين (ع) خون گريست و زمين چهل روز با سياهى بر حسين (ع) گريست و خورشيد چهل روز با سرخى و كسوف بر حسين (ع) گريست و كوه‌ها از هم پاشيدند و درياها متلاطم شدند و ملائكه چهل روز بر حسين (ع) گريستند ...»[٢]

تغيير حالات آسمان‌

حضرت صادق (ع) فرمودند:

«آسمان و زمين يك سال بر حسين و يحيى (ع) گريستند و گريه آسمان همان سرخى آن است.»[٣]

خورشيد نيز تا چهل روز پس از شهادت امام حسين (ع)، سرخ مى‌تابيد. ميثم تمّار، يار باوفاى اميرالمؤمنين على (ع)، به يكى از ياران خود خبر داد:

اى جبله! بدان كه حسين (ع) در روز قيامت، بزرگ شهيدان است و اصحاب حسين (ع) بر ديگر شهيدان درجات بالاترى دارند. اى جبله! هرگاه ديدى قرمزى آفتاب، نظير خون تازه گرديد، بدان كه امام حسين (ع) شهيد شده است.»

جبله مى‌گويد: يك روز من خارج شدم و آفتاب را ديدم كه نظير چادرهاى قرمزى كه به خون تازه رنگين شده باشند، بر ديوارها تابيده است. من فرياد زدم و گريان شدم و گفتم: به خدا قسم كه مولاى ما امام حسين كشته شده است![٤]

يكى ديگر از تغيير حالات آسمان، كسوف بود. ابوقبيل مى‌گويد:

زمانى كه حسين بن على (ع) به شهادت رسيد، خورشيد گرفت و به گونه‌اى آسمان تاريك شد كه ستارگان پديدار شدند؛ به طورى كه گمان كرديم قيامت فرا رسيده است.[٥]

جوشيدن خون از زمين‌

در زمين كربلا، در عصر عاشورا، از تمامى سنگ‌هاى زمين خون بيرون آمد. اين واقعه نه تنها در كربلا، در كلّ جهان رخ داد. مردى از «بيت‌المقدّس»، نزد خليفه بنى‌اميه اعتراف كرد كه زمان شهادت امام حسين (ع) را متوجّه شده بود. وقتى از او پرسيدند كه چنين چيزى چگونه ممكن است، پاسخ داد: هيچ سنگ و ريگى را بلند نمى‌كرديم؛ مگر اينكه خون تازه از زير آن مى‌جوشيد.»[٦]

امام صادق (ع) نيز فرمودند:

«اى زراره! آسمان مدّت چهل روز براى امام حسين خون گريه كرد. زمين مدّت چهل روز براى امام حسين گريه كرد. گريه زمين اين بود كه سياه‌چهره شد ... كوه‌ها قطعه قطعه و پراكنده شدند، درياها به تلاطم آمدند ...»[٧]

نداى غيبى از آسمان‌

پس از شهادت امام حسين (ع)، در كربلا و ديگر نقاط جهان، نداهاى مختلفى از آسمان شنيده شد. يكى از شاهدان واقعه در بيت‌المقدّس، روايت مى‌كند كه در سكوت نيمه شب، ندايى از فردى ناشناس و ناپيدا شنيديم كه شعرى مى‌سرود:

آيا جا دارد اين امّتى كه حسين را كشتند، روز قيامت به شفاعت جدّش اميدوار باشند!؟

معاذ الله! شما به طور يقين به شفاعت احمد و ابوتراب نائل نخواهيد شد.

شما بهترين شهسوار و بهترين پيران و بهترين جوانان را كشتيد.[٨]

ديده شدن قلم آهنين‌

در ماجراى همراهى سر مقدّس امام حسين (ع) تا «شام»، اتّفاقات بسيارى افتاد. يكى از اينها، زمانى بود كه در مسير، همراهان سر مقدّس، سر را ميانشان گذاشتند و در گرداگرد آن شروع به خوردن شراب كردند. اين كار تا جايى ادامه پيدا كرد كه ناگهان همگى ديدند قلمى آهنين ظاهر شد و بر روى ديوار نوشت:

اترجوا امّةً قَتَلَت حسيناً

شفاعةَ جدِّهِ يومَ الحساب‌