ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠٦ - ٢ درباره حضرت على (ع)
١. حضرت فاطمه (س)
اگر فاطمه (س) با مظلوميت تمام به شهادت رسيد و در شب، غريبانه مدفون شد. اگر تاريخ حتّى كلمهاى درباره فاطمه نگويد، زائر فاطمه او را با صفاتى اين چنين سلام و درود مىگويد:
«السَّلامُ عَلَيكِ ايَّتُهَا الْمَظْلُومَهِ الْمَقْهُورَه الْمَغْصُوبَهِ حَقُّهَا الْمَمْنُوعَهِ إِرْثُهَا الْمَكْسُورَهِ ضِلْعُهَا الْمَظْلُومِ بَعْلُهَا الْمَقْتُولِ وَلَدُهَا؛
درود بر تو اى صدّيقه شهيده، مظلومه، اى كسىكه حقّ او غصب شده، فشار و سختى ديده، مورد قهر قرار گرفته، منع شده از ارث، پهلو شكسته، بر شوهرش ستم شده، فرزندش شهيد گشته.»
٢. درباره حضرت على (ع)
در زيارتها، نكات مهمّى آمده كه از نظر يك پژوهشگر تاريخ، داراى اهمّيت فراوان است. نمونه بارز آن را مىتوان در «زيارت اميرالمؤمنين (ع) در روز عيد غدير» و «زيارت جامعه ائمّة المؤمنين» و «دعاى ندبه» و زيارتهاى «مخصوصه» و «مطلقه» آن حضرت مشاهده نمود.
به عللى كه بايد آن را در حوادث نيمه آغازين قرن اوّل هجرى جست، خلفاى جور و پيروان آنان سعى كردهاند كه بيشترين كتمانها و تحريفها را در زندگانى و سيره حضرت اميرالمؤمنين على (ع) انجام دهند و شايد به همين دليل است كه آن حضرت در يكى از زيارتها با وصف «اوّل مظلوم» توصيف شده است.[١]
احاديث فراوانى كه با پول امويان و خيانت برخى از به اصطلاح اصحاب و تابعان جعل شد، از امام على (ع) چهرهاى زشت و ناروا ساخت؛ امّا حقيقت را نمىتوان همواره پنهان نگاه داشت و آنان كه در جستوجوى حقيقت بودند، به خورشيد رسيدند.
در زيارتهاى ائمّه اطهار (ع) شايد درباره هيچ امامى، مانند امام على (ع)، افشاگرىهاى تاريخى وجود نداشته باشد. زيارت امام در روز غدير با استناد به حدود چهل آيه شريفه «قرآن»، شاهد مثال خوبى است. در اينجا گوشهاى از اين زيارت را ذكر مىكنيم:
«السَّلَامُ عَلَى الْمَوْلُودِ فِى الْكَعْبَهِ وَ ...؛
سلام بر مولود كعبه»
«وَ يَوْمُ الْأَحْزَابِ إِذْ زاغَتِ الْأَبْصارُ وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ ...؛
روز بدر و روز احزاب وقتى كه چشمها تيغه كشيدند و دلها به گلوگاه بر آمدند.»
«... وَ يَوْمَ أُحُدٍ: إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِى أُخْراكُمْ، وَ أَنْتَ تَذُودُ بِهِمُ الْمُشْرِكِينَ عَنِ النَّبِىِّ ذَاتَ الْيَمِينِ وَ ذَاتَ الشِّمَالِ؛
و روز احد، هنگامى كه بالاى كوه فرار مىكردند و به هيچكس رو نمىآوردند و رسول خدا از پى آنان فرياد مىزد، در حالىكه تو گروههاى مشركين را از چپ و راست پيامبر ميراندى.»
«وَ يَوْمُ حُنَيْنٍ عَلَى مَا نَطَقَ بِهِ التَّنْزِيلُ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ؛
و روز حنين، بر طبق گفته قرآن، هنگامى كه از بسيارىتان، خودبين شديد و سودى براى شما نداشت و زمين با همه فراخى بر شما تنگ آمد.»
«وَ يَوْمَ خَيْبَرَ إِذْ أَظْهَرَ اللهُ خَوَرَ الْمُنَافِقِينَ، وَ قَطَعَ دَابِرَ الْكَافِرِينَ؛[٢]
روز خيبر هنگامىكه خدا سستى منافقان را آشكار كرد و دنباله