شأن انسان‌هاى كامل، چه آنانى كه براى هدايت انسان‌ها حماسه آفريدند و جان‌فشانى‌ها كردند و در اين راه از همه هستى خود و شئون خود گذشتند؛ خصوصاً سالار شهيدان، حسين بن على (ع) و چه حضرت ولى عصر (ع) كه ذخيره الهى براى محقّق ساختن اهداف و آرمان‌هاى آنان، همه ايجاب مى‌كند كه از دشمنان الهى انتقام گرفته شود. انتقام در اين ساحت، به معناى تنبيه كسانى است كه مقابل انسان‌هاى كامل ايستادند و آنان را از انجام رسالت بزرگ خود، يعنى تحقّق طرّاحى الهى و هدايت انسان‌ها بازداشتند.

از سوى ديگر، شأن آخرين امام معصوم (ع) و انسان كامل نيز همين امر را اقتضا مى‌كند.

او طعم انتقام و عذاب الهى را به تمامى دشمنان انبيا و اوليا، از آغاز تا زمان ظهور خواهد چشانيد (ان شاء اللّه). اين شأن از آنجا نشئت مى‌گيرد كه تحقّق همه آن آرمان‌ها و رسالت‌ها در سطح جهانى بر عهده اوست. هم‌اكنون نيز وجود دشمنان و ظلم‌ها و جنايات آنان مانع ظهور او و انجام اين رسالت و شأن بزرگ است و او در زمان ظهور نيز مقابل آنان خواهد ايستاد (ان شاء اللّه)؛ بنابراين مأموريت بزرگ او ايحاب مى‌كند هم براى احيا و استقرار دين خدا روى زمين و هم براى از بين بردن خارها و موانع اين راه، تمام قدرت خود را به عنوان انتقام از آنان به كار گيرد.

سوم شأن انسانى و انسانيت است:

چنان‌كه اشاره شد، انسان براى غايتى عظيم و سترگ آفريده شده بود. استعدادها و قواى بسيارى نيز در وجودش مندرج بود تا در مسير خود، به مراتب بلند كمال و تعالى دست يابد؛ امّا دشمنان خدا مانع راه او شدند. آنان در واقع مانع شدند تا بزرگ‌ترين اتّفاق مبارك؛ يعنى شكوفايى انسان و انسانيت در سطحى فراگير و همگانى در جهان روى دهد. به راستى، انسان در اين عالم مورد ظلم قرار گرفت. اگر جريان هدايت الهى بدون دخالت و ممانعت دشمنان، به دست اولياى الهى و امام معصوم (ع) صورت گرفته بود، مسير حركت انسان‌ها به طور آرام و طبيعى و بى هيچ خسارت و مشكلى به پيش مى‌رفت. طبعاً در اين عرصه، از آنجا كه اقتضائات هدايت در سطح اكثر و موانع در سطح حدّاقل بود، حدّاكثر انسان‌ها در مسير هدايت و سعادت قرار مى‌گرفتند و فقط شقاوتمندانى كه به اختيار خود، راه تباهى را برمى‌گزيدند، از هدايت و سعادت بازمى‌ماندند.

بنابراين، دشمنانى كه اين جرم بزرگ را مرتكب شدند، به اقتضاى عدالت و براى گرفتن داد انسانيت و همه انسان‌هاى مظلوم، بايد تنبيه شوند و انتقام اينان گرفته شود.

چهارم شأن جهان است‌

همان‌طور كه قرار بود انسان راه هدايت و رستگارى را بپيمايد، قرار بود جهان نيز به عنوان جايگاه انسان از شميم هدايت و فضيلت و انسانيت به گلستانى عطرآگين مبدّل شود و نه به مردابى متعفّن و جهنّمى سوزان. البتّه غايت آفرينش الهى و مقصد بزرگ او، از خلقت جهان، چنان‌كه اشاره كرديم، در زمان ظهور موعود به وقوع خواهد پيوست و جهان در ظاهر و باطن، زنده و بالنده خواهد شد.

بنابراين جرمى سنگين و گناهى بزرگ از سوى مستكبران و دشمنان صورت گرفته كه در جهان آتش افروختند و شأن آن را همچون شأن انسان در شعله‌هاى ظلم و استكبار خود سوزاندند.

اين نگاه مى‌تواند شأن پنجم و ششم و شئونى ديگر را در همين ساحت مطرح كند كه هريك اقتضا مى‌كند اتّفاقى بزرگ در اين جهان رخ دهد و آن تنبيه و مجازات دشمنان بشريت است و بايد انتقام جنايات آنان گرفته شود؛ از جمله اين شئون، شأن دين است و شأن فضيلت و ارزش‌هاى انسانى، شأن ديگر كائنات و ... و خواننده فهيم، خود مى‌تواند نگاه مزبور را دنبال كرده و به غنا و تكميل بحث اهتمام ورزد.

از آنچه گذشت، اين حقيقت روشن شد كه مسئله انتقام از دشمنان يك مفهوم متعالى، حكيمانه و ضرورى است. هر انسان فرزانه و خردمندى حكم مى‌كند كه با هرگونه جرم و جنايتى در جامعه بايد برخورد شود و مجرمان و جانيان به سزاى اعمال خود برسند. اين حكم بخردانه و حكيمانه، آنگاه كه با خداى بزرگ نسبت مى‌يابد و گستره ان در سطح جهانى و بشريت ضرورت پيدا مى‌كند، به نام انتقام الهى، مطرح مى‌گردد. در واقع، خداوند متعال انتقام همه انسان‌هاى مظلوم را خواهد گرفت؛ به تعبير ديگر، وجه انسانى انتقام مى‌تواند در ميان جوامع ديگر آن، بارز شود. در اين ميان، دو امام معصوم و بزرگ، خصوصيت و موضوعيت خاص مى‌يابند؛ سالار شهيدان، حسين بن على (ع) و فرزند ارجمند او، امام عصر حضرت حجّت بن الحسن (ع) كه سلام بيكران بر آنها باد.

حسين (ع) با حماسه جاودانه‌اش، خون مطّهر خود را براى احياى دين خدا و انسان و انسانيت نثار كرد و مهدى موعود (ع) كه انتقام اين خون پاك را خواهد گرفت.

اين انتقام، انتقام خداست و انتقام همه انبيا و اوليا،

انتقام تمام بشريت مظلوم و مستضعف است‌

و انتقام همه فضيلت‌ها و خوبى‌ها.