«و من كسى هستم كه شماره هر چيزى را به تعدادش مى‌دانم به وسيله آن، علمى كه خداوند در من به وديعت نهاده است و به وسيله اسرارى كه او به محمّد (ص) آموخته است و محمّد (ص) با من در در ميان گذاشته است.»[١]

منم امانت‌دار خداوند

اميرمؤمنان (ع) فرمودند:

«منم بنده خدا و برادر رسول خدا (ص) و منم امانت‌دار خدا و گنجينه‌دارش و منم پيمانه راز و حجابش.»[٢]

تنها در، به حصار رازهاى خداوند

امام صادق (ع) مى‌فرمايند:

«هر كه بدون شنيدن و فراگرفتن از امامى صادق، خدا را پرستش كند، قطعاً خدا ملازم رنج و مشقّتش سازد [خدا ملازم سرگردانى و رنج و مشقّتش نمايد] و كسى كه ادّعاى شنيدن كند، از غير درى كه خدا آن را گشوده، مشرك است و آن درى است ايمن (و نهاده) بر حصار راز پنهان خدا.»[٣]

اسرار خداوند نزد ماست‌

ابوبصير مى‌گويد: امام صادق (ع) فرمودند:

«اى ابا محمّد! همانا به خدا كه سرّى از سرّ خدا و علمى از علم خدا نزد ماست كه به خدا! هيچ فرشته مقرّب و پيغمبر مرسل و مؤمنى كه دلش را به ايمان آزموده، آن را تحمّل نكند. به خدا سوگند! كه خدا آن را به احدى جز ما تكليف نفرموده و عبادت با آن را از هيچ‌كس جز ما نخواسته و نيز نزد ما سرّى است از سرّ خدا و علمى است از علم خدا كه ما را به تبليغش مأمور فرموده و ما آن را از جانب خداى عزّوجلّ تبليغ كرديم و برايش محلّى و اهلى و پذيرنده‌اى نيافتيم تا آنكه خدا براى پذيرش آن، مردمى را از همان طينت و نورى كه محمّد و آل و ذرّيه او (ع) را آفريد، خلق كرد و آنها را از فضل و رحمت خود ساخت؛ چنان‌كه محمّد و ذرّيه او (ع) را ساخت. پس چون ما آنچه را از جانب خدا به تبليغش مأمور بوديم، تبليغ كرديم، آنها پذيرفتند و تحمّل كردند. [تبليغ ما به آنها رسيد، ايشان هم پذيرفتند و تحمّل كردند] و ياد ما به آنها رسيد. پس دل‌هاى ايشان به شناسايى و به حديث ما متوجّه گشت. اگر آنها از آن طينت و نور خلق نمى‌شدند، اين‌چنين نبودند. نه به خدا! آن را تحمّل نمى‌كردند.»[٤]

منم مؤتمن سرّ

نعمان بن سعد از اميرمؤمنان (ع) نقل مى‌كنند:

«منم حجّت خداوند و منم خليفه او و منم صراط خداوند و منم باب الله و منم گنجينه‌هاى علم خدا و منم امانت‌دار در [حفظ] سرّ او و منم امام مردم بعد از بهترين مخلوقات محمّد، نبى رحمت (ص) ...»[٥]

در روايتى از يونس بن ظبيان از حضرت امام صادق (ع) نقل شده است كه ايشان فرمودند:

«يونس! هرگاه علم صحيح خواستى، آن را از اهل بيت پيامبر (ص) بگير. علم را به ما داده‌اند و حكمت را براى ما تشريح كرده‌اند و فصل‌الخطاب خداوند، ما را برگزيده و به ما چيزى داده كه به احدى در جهان نداده است.»[٦]

بلنداى مقامات اهل بيت (ع)، به قدرى رفيع است كه درك حقيقت آن از حدّ توان و ظرفيت محدود انسان‌هاى معمولى خارج است. از همين‌روست كه بيان مى‌كنند حديث ايشان و امر ايشان صعب مستصعب است و جز پيامبران مرسل، ملائك مقرّب و قلب آدم‌هايى كه خداوند آن را مهيا كرده و آزموده، ساخته و قادر به تحمّل آن‌همه نيست.

در روايتى، عبدالرّحمن بن كثير از حضرت صادق (ع) نقل كرده است كه فرمودند:

«چند نفر خدمت امام حسين (ع) رسيده و عرض كردند: با ما سخن بگو در مورد فضل و مقامى كه خدا به شما عنايت كرده است!

امام فرمودند: «شما طاقت آن را نداريد و نمى‌توانيد تحمّل كنيد!»

گفتند: چرا ما مى‌توانيم تحمّل كنيم.

فرمودند: «اگر واقعاً تحمّل داريد، دو نفرتان برويد كنار تا با يك نفر از شما صحبت كنم. اگر او توانست، براى شما نيز خواهم گفت.»

آنگاه دونفرشان به كنارى رفتند و حضرت با يك نفر از آنها صحبت كرد. آن مرد از جاى حركت كرد؛ در حالى‌كه هوش از سرش پريده بود و با حالت مخصوص كه حاكى از بى‌تابى تمام بود، رفت. آن دو نفر ديگر كه دوستش بودند، با او صحبت كردند؛ ولى او نتوانست به آنها چيزى بگويد و سپس هر سه نفر رفتند.»[٧]

واسطه فيض خداوند منّان‌

فيض، بخشش، عطا و لطف بسيار است. عطيه‌اى الهى كه از ابر رحمت سرازير شده و ظرف هر خواهش‌گرى را لبالب مى‌كند. به قول جناب سعدى شيرازى:

وز آنچه فيض خداوند بر تو مى‌باشد

تو نيز در قدم بندگان او مى‌باش‌