زمانى كه زمامدار شام (معاويه) به قتل و غارت پيروان على (ع) پرداخت و دستور داد كه نام على (ع) را به زشتى ياد كنند و در منابر و مساجد نسبت به على (ع) اهانت نمايند، عداوت و دشمنى بين دو دسته شيعه و سنّى، بيش از پيش شد و شيعيان از زير بار اطاعت بزرگان سنّت بيرون آمده و تنفّر و انزجار خود را از آنها ابراز داشتند؛ ولى حكومت و اقتدار در دست اهل تسنّن بود. بعد از زمان خلافت، شيعيان از ترس حكومت‌هاى جابر، هيچ‌گونه ابراز عقيده‌اى نمى‌نمودند و اين شيوه برقرار بود تا واقعه عاشورا كه در اين روز، به دستور حاكم شام (يزيد بن معاويه)، حسين (ع) و يارانش را در حوالى «كوفه»، به قتل رسانيدند و اين واقعه حائز اهمّيت شايانى گرديد و پيروان على (ع) برآشفتند و موقعيت را مغتنم شمرده، مشغول پيكار شدند و جنگ‌ها نمودند و خون‌ها ريخته و عزادارى برپا شد و كار به جايى رسيد كه شيعيان، عزادارى نوه محمّد (ص)، يعنى حسين بن على (ع) را جزو [شعائر] مذهب خود قرار دادند و از آن روز تاكنون، به پيروى از بزرگان دين خود، كه آنها را دوازده نفر از اولاد على (ع) و فاطمه (س) مى‌دانند و گفتار و رفتار و كردار هريك از آنها را در مرتبه گفتار و كردار خدا و رسول و تالى قرآن مى‌شمارند، در عزادارى حسين (ع) شركت كرده و رفته رفته اين عزادارى از اركان مذهب شيعه قرار گرفت.

با ترقّيات سريع السّيرى كه شيعيان در اندك مدّتى كردند، مى‌توان گفت در دو قرن ديگر، عدد آنها از ساير فرق مسلمان بيشتر خواهد شد و علّت اين امر، به واسطه سوگوارى حسين (ع) است.

امروز در هيچ نقطه‌اى از جهان نيست كه براى نمونه، دو الى سه نفر شيعه يافت شوند و اقامه عزادارى ننمايند.

در «بندر مارسيل»، عربى را ديدم كه پيرو مذهب تشيّع بود و گويا تبعيت «بحرين» را اختيار نموده بود و در مهمان‌خانه جنب اتاق من مسكن داشت. در روز عاشوراى حسين (ع)، به تنهايى احوالات حسين را مى‌خواند و گريه مى‌كرد و سپس مقدارى آش كه با شكر و برنج تهيّه نموده بود، بين فقرا تقسيم مى‌نمود.

شيعيان عقيده دارند كه در روزهاى عاشورا و تاسوعا، بايستى فقرا را اطعام نمود. از اين جهت، همه ساله از اموال خود، به قدر استطاعت خويش به فقرا كمك مى‌نمايند و بعضى اوقات، اين كمك‌ها از ميليون‌ها دلار هم مى‌گذرد. دسته ديگرى از شيعيان براى اقامه مجلس سوگوارى وقفياتى نموده‌اند كه ارزش آن بالغ بر ميليون‌ها دلار مى‌گردد. بايد اعتراف نمود كه شيعيان از بذل جان و مال خود، در راه مذهب و سوگوارى حسين (ع) دريغ ندارند.

امروز در هر نقطه از عالم، مسلمانان شايسته‌ترين افرادى مى‌باشند كه به معرفت علم واقف شده و به خصوص فرقه شيعه بر ساير فرق اسلام مزيّت و برترى دارند.[١]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. انتخاب دوازده جانشين (على و فرزندانش) براى پيغمبر در اعتقاد شيعه و طبق مدارك قطعى و علمى از جانب خداوند بوده است؛ نه به خواست و اراده پيامبر (ص).

[٢]. مجلّه «نور دانش»، شماره ٣، سال ١٣٤١ ش.

[٣]. مجلّه «نور دانش»، شماره ٣.

[٤]. مجلّه «نور دانش»، شماره ٣.

(٥).Pursho Ttamdas Tondon .

[٦]. مجلّه «نور دانش»، همان.

[٧]. همان.

[٨]. همان.

[٩]. همان.

[١٠]. همان.

[١١]. همان.

[١٢]. همان.

[١٣]. همان.

[١٤]. «قيام حسين و يارانش»، ص ٢٠.

[١٥]. همان، ص ٢١.

[١٦]. همان، ص ٢٤، به نقل از «ريدرز دايجست»، چاپ نيويورك.

منبع: سايت حوزه.