دو بخش اصلى و عمده مركز، شامل خدمات ارتباط جمعيتى‌[٢] و برنامه اطّلاعات جمعيتى‌[٣] مى‌باشند. خدمات ارتباط جمعيتى كمك‌هاى تكنيكى را به پنج منطقه جهانى، شامل دولت‌هاى تازه استقلال‌يافته(NIS) ، «خاور نزديك»، «آسيا»، «آفريقا» و «آمريكاى لاتين»، ارائه مى‌كند. در اين بخش، مركز حمايت‌هاى آموزشى و مالى از هم‌دستان خود در بيش از ٦٥ كشور دنيا به عمل مى‌آورد تا آنها را در توسعه و ارزيابى برنامه‌هاى مؤثّر اطّلاعات- آموزشى- ارتباطات و انگيزش،[٤] جهت تشويق و تقويت برنامه‌ريزى خانواده، بهداشت ضدّباردارى و فعّاليت‌هاى مشابه كمك نمايد.

مديريت جمعيت، جنگ جهانى نوين، سياست استعمارى ديرين‌

در طول تاريخ، منازعات و مناقشات زيادى بين اقوام بشر شكل گرفته است كه اغلب جنگ‌هاى تجاوزكارانه، همواره سه هدف عمده را دنبال مى‌كنند:

١. توسعه ثروت (سرمايه)؛

٢. اشغال سرزمين (گسترش سرزمين)؛

٣. افزايش نفرات (نيروهاى انسانى).

به عبارت ديگر، هدف جنگ‌هاى تجاوزكارانه، دسترسى و سيطره بر منابع، اعمّ از منابع مالى، تجارى، طبيعى و انسانى است. استراتژى جنگ‌طلبان و تجاوزگران براى رسيدن به اين هدف، كنترل منابع و به حدّاقل رساندن آن است. اين امر از طريق جنگ مستقيم و كشتن سربازان و بمباران شهرها و كشتن انسان‌هاى بى‌گناه، با هدف كاهش سيطره و نفوذ دشمن بر منابع، كاهش مصرف آنها از اين منابع و در نتيجه، كاهش جمعيت محقّق مى‌شود؛ به عبارت ديگر، مهم‌ترين مانع دشمن در جنگ‌هاى تجاوزكارانه، وجود جمعيت جوان و مولّد است.[٥]

جنگ عليه جمعيت؛ يك جنگ تمام‌عيار

در كتاب «جنگ عليه جمعيت»،[٦] ثابت مى‌شود كه كنترل جمعيت جهانى، كاملًا منطبق بر پارامترهاى دكترين نظامى و يك جنگ تمام‌عيار است.[٧]

در همين راستا، از نظر آلوين تافلر، پس از جنگ سرد، سرويس‌هاى جاسوسى دچار بحران هويت شده و به دنبال هدف و مأموريتى قابل توجّه بودند تا وجود خود را توجيه كنند.

از ديدگاه دشمن، ديگر «اتّحاد جماهير شوروى» نبود؛ حتّى كشور كمونيستى «چين» نبود. در كميسيون سه جانبه جهانى پيمان اقتصادى‌اى در سال ١٩٧٣ م. ميان آمريكا، «اروپا» و «ژاپن» در دفاع از منابع اقتصادى مشترك در مقابل كشورهاى در حال توسعه منعقد شد. اين كميسيون سه‌جانبه، به عنوان تسريع‌گر تغيير قطب ژئوپلتيك از «شرق در مقابل غرب» به «شمال در مقابل جنوب»، به كار رفت. دشمنى كه در اين كميته سه‌جانبه، خطر آن را جدّى مى‌دانست، رشد جمعيت بومى در كشورهاى كمتر توسعه‌يافته با منابع غنى بود.[٨]

بنابراين، به نظر مى‌رسد در وراى شعارهاى جذّاب و فريبنده، همراه با بيان يافته‌هاى به ظاهر علمى در زمينه پيامدهاى كنترل جمعيت، استعمارگرانى قرار دارند كه در پى منافع خود هستند.

تأمين امنيت ملّى آمريكا با كاهش نرخ رشد جمعيت جهانى‌

در دهه هفتاد و در زمان هنرى كسينجر (مشاور امنيت ملّى رئيس‌جمهور وقت آمريكا) پروژه‌اى درباره تأثير روند رشد جمعيت جهانى بر امنيت ملّى آمريكا طرّاحى و انجام شد. اين پروژه، روند فزاينده رشد جمعيت جهانى را بر خلاف امنيت ملّى آمريكا دانسته و با تشريح استراتژى آمريكا در مورد جمعيت جهانى، سياست‌ها، راهكارها، چگونگى همكارى سازمان‌هاى بين‌المللى و روش ترغيب و اقناع رهبران كشورهاى مورد نظر براى كاهش روند رشد جمعيت را تبيين مى‌كند.[٩]

بر اساس اين پژوهش، جمعيت كشورهاى در حال توسعه و با منابع غنى، در صورتى كه با همان ضريب رشد، افزايش يابد، موجب به شدّت بالا رفتن خواست‌ها و انتظارات عمومى در ميان مردم، از جمله آموزش، اشتغال، بهداشت و مسكن مى‌شود كه خود به ناپايدارى‌هاى اجتماعى و سياسى در اين كشورها تبديل خواهد شد. اين ناپايدارى‌ها در كشورهاى داراى منابع غنى، تا اندازه زيادى منافع كشورهاى صنعتى، همچون آمريكا و بهره آنها از اين منابع و سرمايه‌گذارى در كشورهاى فوق را به خطر خواهد انداخت.[١٠] از سوى ديگر، فشار ايجاد شده براى تأمين نيازهاى اين جمعيت بالا، در آينده موجب مى‌شود كه دولت‌ها و حاكمان اين كشورها، به دنبال افزايش قيمت نفت، جهت تأمين نيازها و انتظارات رفاهى و معيشتى مردم خود باشند. افزايش قيمت نفت نيز تأثير بسيار منفى بر روى اقتصاد آمريكا خواهد داشت.[١١]

برنامه ويژه براى كنترل جمعيت هر كشور

همان‌طور كه در مباحث گذشته مطرح شد، فعّاليت‌هاى متعدّد دانشگاه جان هاپكينز در برنامه جمعيتى‌IEC /M به تغيير دادن طرز تفكّر و رفتار جنسى همه جهانيان به سمت جمعيت‌زدايى از طريق كنترل زاد و ولد، اختصاص يافته است. براى اجراى اين هدف در سرتاسر جهان، مركز برنامه‌هاى ارتباطات، طرحى به نام فعّاليت ارتباطات ملّى‌[١٢] تهيه كرد كه در آن براى هر كشور، برنامه ويژه آن طرّاحى گرديد.[١٣] از جمله اين كشورها، مى‌توان به «فيليپين» اشاره كرد كه به عنوان نمونه در سطور بعدى، برنامه درنظر گرفته شده براى كنترل جمعيت در اين كشور و شيوه عملى نمودن آن را بيان مى‌نماييم.

يك نمونه؛ برنامه‌ريزى براى خانواده فيليپينى(PFPP)

برنامه‌اى كه براى كشور فيليپين طرّاحى شد، برنامه‌ريزى خانواده فيليپينى‌[١٤] نام گرفته است و از طريق نمايندگى «مركز برنامه‌هاى ارتباطات در فيليپين» و توسط جوز جى. ريسون، به عنوان مدير نمايندگى و بنجامين ويلوزار، به عنوان رئيس بخش آموزش، ترويج و پياده‌سازى مى‌شود. مشاور مقيم اين دو فيليپينى، پاتريك ال‌كلمن مى‌باشد؛ كسى كه از سال ١٩٩٢ م. در حال شناسايى گرايش‌هاى‌