٢. مباحث فلسفى؛ در روايتى است كه امام زمان (ع) در زمان غيبت، مثل خورشيد پشت ابر هستند؛ يعنى همان‌طور حيات جانداران به خورشيد وابسته است؛ چه پشت ابر باشد و چه نباشد، بدون امام زمان (عج) هم حياتى نيست؛ چه غائب باشند، چه ظاهر؛ چون ايشان رابط بين ممكن و واجب و قديم و حادثند و اگر رابط نباشد، هيچ چيزى وجود نخواهد داشت.

٣. ايصال به مطلوب؛ در اين مورد، آيا بايد حضرت را شهود كنيم؟ برخى به دنبال زيارت حضرت هستند و خيلى دعا مى‌كنند. اگر درون كسى غير اين حالت وجود داشته باشد، خلل و كمبود دارد. بايد اين‌گونه بود؛ امّا از اين نكته نبايد غفلت كرد كه آيا بايد تقاضاى شهود داشته باشيم يا قابليت شهود؟ تقاضاى شهود لازمه ايمان است؛ امّا انسان بايد قابليت شهود را در خود ايجاد كند و بزرگانى امثال مقدّس اردبيلى و سيد بحرالعلوم چون قابليت شهود را در خود ايجاد كرده بودند، خدمت امام زمان (عج) مى‌رسيدند.

حتّى اختصاص به اهل كرامت هم ندارد؛ در زمان كودكى من، مرحوم والد ما با يكى از اولياء خاصّ خدا ارتباط داشت. تشرّف آن ولى خدا به حضور امام زمان (عج)، قابل انكار نبود. ايشان يك مغازه پينه‌دوزى هم در بازار داشت. حتّى ايشان مى‌گفت: گاهى آقا شب‌هاى جمعه يك‌دفعه مى‌آيند، مى‌فرمايند: بيا برويم «كربلا» زيارتى كنيم و برگرديم.

با آقا مى‌روم كربلا و بر مى‌گردم. اينها خواب و قصّه و داستان نيست. مرحوم والد ما مى‌گفت:

آقا تشريف مى‌آورند پيش ايشان، نه اين، خدمت آقا برود.

پدرم گفت كه از او پرسيدم: فلانى!

گفت: بله!

گفتم: چه شده است كه ايشان تشريف مى‌آورند آنجا پيش تو؟!

گفت: اتّفاقاً خودم همين سؤال را از آقا پرسيدم كه چطور شده كه شما مى‌آييد اينجا پيش من، احوالم را مى‌گيريد؟

ايشان به من فرمودند: براى اينكه در تو هيچ هواى نفس نيست.

وقتى از حبّ به دنيا تخليه شدى، ولى‌الله اعظم دستت را مى‌گيرند؛ مگر كسى كه حبّ دنيا، چه مالش و چه جاهش پيكره‌اش را گرفته باشد، مى‌تواند خدمت امام زمان (عج)، برسد تا حضرت ايصال به مطلوب بفرمايند؟!

لذا در باب انتظار فرج كه روايات بسيار داريم كه افضل اعمال است، چه كسى مى‌تواند منتظر باشد؟ كسى كه حبّ دنيا دارد؟ اگر امام زمان (عج) تشريف بياورند، حاضرم دست از همه چيز بردارم و هرچه امر فرمودند، بگويم: چشم؟ اگر اين‌چنين شويم، بى‌برو برگرد، دستمان را خواهد گرفت، چه چشم ظاهرى ببيند، چه نبيند. اينجا است كه عبادات روح مى‌گيرند و طاعات مغز پيدا مى‌كنند و از پوست بودن، خارج مى‌شوند.

اگر كسى اين حالت در آن نباشد، منحرف است؛ زيرا اين‌گونه بودن طبق موازين است. لذا در روايات متعدّد داريم كه اگر كسى امام زمانش را نشناسد:

«مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة؛[١]

به مرگ جاهليت مرده است.»

خدايا! به حقّ مهدى موعودت، يعنى موجودى كه الآن محبوب‌ترين موجودات نزد تو است، دست ما را از دامن او كوتاه مكن!

پى‌نوشت‌ها:

[١] .. «بحار الأنوار»، ج ٢٣، ص ٣.

[٢]. همان، ص ٣٤.

[٣]. «بحار الأنوار»، ج ٣٢، ص ٣٢١.

[٤]. «بحار الأنوار»، ج ٢٣، ص ٨٨.

[٥]. البتّه اشتباه نشود! بايد مدّتى عبادت كند تا به مغز آن برسد.

[٦]. «منهاج النجاح فى ترجمة مفتاح الفلاح»، ص ٣٣.

[٧]. «بحار الأنوار»، ج ٣٢.