ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠٣ - ٦ شفاعت
يَا مَنْ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى؛[١]
اى الله! اى الله! اى الله! اى آنكه به من از رگ گردن نزديكترى و اى كسى كه ميان آدمى و قلبش حائل هستى و اى كسى كه در جايگاه والايى و افق روشنى و اى مهربان رحمكننده كه بر عرش استقرار يافتى.»
بنابراين توحيد ناب در متون زيارتى شيعه همواره زنده مانده است.
٣. نبوت
زيباترين توصيفها و تجليلها را درباره پيامبر اسلام (ص) بايد در زيارتها، به ويژه در زيارت شخص آن حضرت جُست كه در برگيرنده معانى بس دقيق و عميق است.
٤. معاد
وصف معاد در زيارات، گاه آن چنان عينى و ملموس است كه تحوّل معنوى عميقى در زائر ايجاد مىكند. نمونه اوصاف قيامت را مىتوان در زيارت پيامبر اكرم (ص) چنين ديد:
«الّلهُمَّ ... أَعُوذُ بِكَرَمِ وَجْهِكَ أَنْ تُقِيمَنِى مَقَامَ الْخِزْىِ وَ الذُّلِّ يَوْمَ تُهْتَكُ فِيهِ الْأَسْتَارُ وَ تَبْدُو فِيهِ الْأَسْرَارُ وَ الْفَضَائِحُ وَ ...؛[٢]
خداوندا! پناه مىبرم به كرم تو كه برپا دارى مرا در مقام رسوايى و خوارى، روزى كه در آن پردهها دريده شود و در آن اسرار و رسوايىها فاش شود.»
٥. امامت
در زيارت امامان، طبعاً بحث امامت محوريت دارد؛ البتّه همچنان كه مىدانيم محوريت تمام امور دين، حتّى توحيد، با ولايت است. در «زيارت جامعه كبيره» مىخوانيم:
«مَنْ أَرَادَ اللهَ بَدَأَ بِكُمْ وَ مَنْ وَحَّدَهُ قَبِلَ عَنْكُمْ وَ مَنْ قَصَدَهُ تَوَجَّهَ بِكُمْ ... وَ بِمُوَالاتِكُمْ تَمَّتِ الْكَلِمَهُ [لاالهَ الّا الله]»؛
هر كه خدا را خواهد از شما آغاز كند و هر كه او را يگانه جويد، تعليمات شما را بپذيرد و هر كه آهنگ او كند، به شما رو آورد ... و به دوستى شما كلمه توحيد كامل شد.»
امام «محال معرفه الله» و «اركان لتوحيده» است (زيارت جامعه كبيره). امام ظهور صفات خداست و در زيارات، داراى صفاتى اين چنين است: ثارالله، عين الله، اذُن الله، خليفة الله، باب الله، حبيب الله، حجّة الله، يدالله، كلمة الله، حكمة الله، نورالله، سبيل الله .... آرى امام محور آسياب دين، بلكه عمود خيمه هستى است؛
«لَولَا الحُجَّهَ لَسَاخَت الارض بِاهلِهَا؛[٣]
اگر حجّت خدا نباشد، زمين اهل خود را مىبلعد و نابودشان مىكند.»
در زيارات، از امامان به عنوان هاديان راه هدايت ياد شدهاست؛ بنابراين:
«مَنْ أَتَاكُمْ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَأْتِكُمْ هَلَكَ؛[٤]
كسى كه به سوى شما آمد، نجات يافت و آنكه نيامد، نابود شد.»
٦. شفاعت
شفاعت از مسائلى است كه شيعه بدان معتقد است. متون زيارتى شيعه به صراحت بيان مىكند كه امام، عبد صالح خداوند است و به اذن او، برخى بندگان را شفاعت مىكند و البتّه هر بندهاى استحقاق شفاعت امام را پيدا نمىكند؛ بلكه صرفاً بندهاى كه معرفت راستين به دين داشته باشد، مطيع اوامر و نواهى خداوند متعال و شيعه، به معناى پيرو نظرى و عملى اهلبيت (ع) باشد، در برخى از گناهانى كه از او سر