امّا چگونه مى‌توان به فضاى‌virtual و محيط سايبر متّصل شد و با آن، ارتباط برقرار كرد؟ يكى از راه‌هاى ارتباط برقرار كردن ميان فضاى سايبر و انسان، از طريق نرم‌افزارهاى كاربردى ياapplication است.application از كلمه‌اى در «فرانسه قديم» با عنوان‌aplicacion به معنى آوردن چيزى به واسطه در چيز ديگرى ساخته شده است و در علوم رايانه، بيشتر به نرم‌افزارى اطلاق مى‌شود كه از طريق بخش ارتباط، اطّلاعات را بعد از پردازش، به صورت قابل فهم و قابل تعامل (قابل‌كنترل) براى انسان نمايش مى‌دهد. اين نرم‌افزارها، گونه‌هاى متعدّدى دارند؛ از نرم‌افزارهاى روزمرّه كه در رايانه با آن سركار داريم تا نرم‌افزارهايى كه در تلفن‌هاى همراه، از آنها استفاده مى‌كنيم.

هرapplication بسته به هدفى كه در طرّاحى آن تعريف شده و مكان به كارگيرى، در اولويّت‌هاى مختلف طبقه‌بندى مى‌شود و كاربردهاى متفاوتى را براى خود رقم مى‌زند. همنچنين در برنامه‌هايى، مانند شبكه‌هاى اجتماعى، ارتباط و دسترسى به اطّلاعات، در اولويّت بالاترى قرار دارد يا در يك‌application كه در يك خودرو يا خطّ توليد به كار مى‌رود، اولويّت با بخش كنترل و پردازش است. با اين تفاوت‌ها و تركيب‌ها، مى‌توان هزاران‌application ساخت. رسانه سايبرى‌application است كه هدف از ساخت آن، انتقال پيام از فضاى‌virtual به مخاطبى است كه در فضاى‌actual حضور دارد. اين‌application انتقال پيام را به عنوان هدف اصلى خود انتخاب كرده است.

رسانه‌هاى سايبر به ترتيب از عنصر ارتباط، اطّلاعات و پس از آن، كنترل و پردازش استفاده مى‌كنند؛application هاى رسانه‌اى بسيارى وجود دارد. برخى از نظريّه‌پردازان، تلويزيون و راديو را به عنوان نوعى‌application معرفى كرده‌اند. به سخت‌افزارى كه‌application ها را به اجرا درمى‌آورد، كنسول مى‌گويند. كنسول‌هايى مانند تلويزيون، راديو و حتّى تلفن‌هاى همراه كه امروزه اطراف ما را گرفته‌اند، همه ابزارهايى براى برقرارى ارتباط با فضاى سايبر هستند. افزايش كارايى اين سخت‌افزارها (كنسول‌ها) و كوچك‌سازى آنها، اين امكان را فراهم كرده است كه چندين كنسول در هم ادغام شوند و از منابعى‌