درگيرى عظيمى كه در عالم جريان دارد، ميان ائمّه نور و ائمّه نار است. گروه اوّل به دنبال بسط و گسترش‌بندگى خداوند متعال در عالم هستند و گروه دوم مانع آن بوده و در جهت مخالف تلاش مى‌كنند؛ نعمت واقعى كه هدايتگر عالم به سمت‌بندگى است، نعمت ولايت است و نبىّ اكرم (ص) كه سردمدار گروه اوّل است، اين نعمت را، كه تمام انبيا تنها گوشه‌اى از آن را جلوه‌گر ساخته بودند، متجلّى ساخته و باب آن را گشودند و با اين نعمت است كه عالم ميّت دوباره احيا گشته و به سوى‌بندگى حركت خواهد كرد. شياطين، كه سردمداران گروه دومند، دائماً در تلاشند كه نور ولايت را خاموش كرده و اين نعمت را تبديل به كفر نمايند. محور درگيرى اين دو جبهه نور و ظلمت، وجود مقدّس فاطمه زهرا (س) هستند كه مشكات انوار الهى بوده و حقيقت ولايت در وجود ايشان متجلّى شده است. آن حضرت با تصرّف در عالم، آن را به سمت ظهور، كه زمان تجلّى حقيقت ولايت است، پيش مى‌برند؛ حديث عقل و جهل، تصويرى از اين درگيرى عظيم است كه هركدام مجهّز به قوا و جنودى هستند. عقل، كه نبىّ اكرم (ص) است، صاحب صفات حميده و جهل، كه شيطان است، صاحب صفات رذيله هستند و به هر اندازه كه مؤمن در برابر هجمه‌هاى جهل مقاومت كرده و در برابر صفات رذيله بايستد، وجودش براى پذيرش عقل و صفات حميده آن آرام گشته و نبىّ اكرم (ص) در وجودش اجلال نزول خواهد كرد؛ تدبير حضرت زهرا (س)، در اين نبرد، قربانى كردن نسل و تحمّل بلاى عظيم است تا بتوانند نور نبىّ اكرم (ص) را در دنيا بسط داده و متجلّى سازند.

درگيرى ائمّه نور و ائمه نار

در «قرآن كريم» آمده است كه:

«وَكَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلى‌ بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ ما فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ ما يَفْتَرُونَ‌؛[١]

و بدين‌گونه براى هر پيامبرى، دشمنى از شيطان‌هاى انس و جنّ گماشتيم. بعضى از آنها به بعضى، براى فريب [يكديگر]، سخنان آراسته القا مى‌كنند و اگر پروردگار تو مى‌خواست چنين نمى‌كردند. پس آنان را با آنچه به دروغ مى‌سازند، واگذار.»

يكى از نگاه هايى كه قرآن به درگيرى- كه در صدر اسلام بعد از رحلت وجود مبارك پيامبر اكرم (ص)، اتّفاق افتاد- دارد در ضمن «آيه مباركه نور» و آيه‌اى كه از ظلمات و درياى موّاج ظلمانى سخن گفته،