غم نامه کربلا ت اللهوف علی قتلی الطفوف - سید بن طاووس - الصفحة ٥٣ - آيا كشته شدن در راه خدا سعادت است يا هلاكت؟

يكى از مسلمانان از ميان سپاه ما به قلب لشكر دشمن زد (و با آنها جنگيد تا كشته شد) بعضى از افراد ما گفتند: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌ القى نفسه الى التّهلكة، شگفتا!! اين مرد با دست خود، خود را به هلاكت افكند.» ابو ايّوب انصارى (صحابى معروف) گفت: شما اين آيه را در مورد اين مرد كه براى تحصيل مقام شهادت به دشمن حمله كرد چنين تأويلى (غلط) مى‌كنيد، چنين تأويلى درست نيست (بلكه مطلب به عكس است و اين مرد مطابق همين آيه حمله كرد و كشته شد، توضيح اينكه:) آيه در مورد ما انصار (مسلمانان مدينه) نازل شده است، در آن هنگام كه ما بر اثر يارى رسول خدا ٦ و اشتغال به اجراى اهداف آن حضرت، اهل و اموال خود را از دست داديم و همه چيز مادّى ما از بين رفت،، و يك چنين ذهنيّتى در بين ما به وجود آمد كه بر اثر اشتغال به اجراى دستورهاى پيامبر ٦ همه چيزمان از دستمان رفت، خداوند در ردّ ما اين آيه را نازل كرد كه خود را با اين افكار (كه اى كاش اموال خود را انفاق نمى‌كرديم) با دست خود به هلاكت نيفكنيد.[١] بنا بر اين معنى آيه فوق اين است: اگر شما از رسول خدا ٦ جدا شده و در خانه‌هايتان بيارميد، خود را با دست خود به هلاكت افكنده‌ايد، و مشمول خشم خدا شده و هلاك شده‌ايد، اين آيه بر ردّ تصميم ما بود كه مى‌خواستيم در خانه بمانيم و به زندگى مادّى خود سامان بخشيم، و كارى به جهاد نداشته باشيم و ما را تحريص مى‌كند

[١]. چنان كه آغاز آيه« وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ‌ و در راه خدا انفاق كنيد» اين مطلب را تأييد مى‌كند. داستان فوق، در تفسير الدّر المنثور ذيل آيه ١٩٥ بقره آمده است.( الميزان ج ٢، ص ٧٤.)( مترجم).