غم نامه کربلا ت اللهوف علی قتلی الطفوف - سید بن طاووس - الصفحة ١٢ - گريه جانسوز آدم

البته بايد حسين‌شناسى در كنار اسلام‌شناسى و شرايط ديگر در دلها فراهم شود تا باران درياى وجود حسين ٧ در باغستان دل، لاله روياند، و گر نه از شوره‌زار جز خار و خس، چيز ديگرى نمى‌رويد.

امام حسين ٧ به جهان آمده تا هميشه بماند و چرخهاى جريان طاغوت‌زدايى را همواره در همه جا به حركت درآورد.

او با نهضت خونينش آمده تا انوار اسلام ناب پيامبر ٦ و على ٧ را در دلها روشن كند، و روشن نگه دارد. حادثه غمبار كربلاى او مخصوص سرزمين كربلا و ماه محرم سال ٦١ هجرى نيست، بلكه مربوط به همه قرنها، سالها، ماهها، روز و شب‌ها، ساعتها، دقيقه‌ها، بلكه لحظه‌ها است. و در سراسر زمين از عصر آدم ٧ تا آخر دنيا حكومت دارد[١]، چرا كه در بينش اسلام ناب، «كلّ ارض كربلا، و كلّ يوم عاشورا، هر زمينى كربلا و هر روزى عاشورا است».

از اين رو امام سجّاد ٧ و امامان ديگر : همواره خاطره عاشورا- حتّى جزئيّات آن را- تجديد مى‌كردند، و ابراز احساسات در رابطه با مصائب جانسوز كربلا را، از عاليترين عبادات و ارزشها مى‌دانستند.

گريه جانسوز آدم ٧ و جبرئيل براى مصائب حسين ٧‌

در آيه ٣٧ بقره مى‌خوانيم:

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ‌، آدم ٧ (هنگام توبه از ترك اولى) كلماتى را از خداوند دريافت كرد (و با آنها توبه كرد) خداوند توبه او را پذيرفت.

[١] چرا كه قبل از تولّد امام حسين ٧ سخن از نهضت خونين او در ميان پيامبران وجود داشته است.