غم نامه کربلا ت اللهوف علی قتلی الطفوف - سید بن طاووس - الصفحة ٨٦ - خطبه امام حسين

مى‌نويسد: از اعمش روايت شده كه گفت: ابو محمّد واقدى و زرارة بن صالح خلخ گفتند: ما سه روز قبل از خروج امام حسين ٧ از مكّه، به محضر امام ٧ رسيديم و عرض كرديم: «مردم كوفه سست عنصر و ضعيف النّفس هستند، دلهايشان با امام ٧ است ولى شمشيرهايشان به ضد امام ٧ مى‌باشد.» [بنا بر اين به طرف كوفه نرويد] آن حضرت با دست خود به آسمان اشاره كرد، درهاى آسمان گشوده شدند، فرشتگان بسيارى كه شماره آنها را جز خدا نمى‌داند نازل شدند، آنگاه امام حسين ٧ به ما فرمود: «اگر نزديكى اشياء به همديگر (و تقدير خداوند به نزديك شدن به زمين كربلا) و به سرآمدن اجل‌ها نبود، با اين فرشتگان با دشمنان مى‌جنگيدم، ولى من به يقين مى‌دانم كه قتلگاه من و اصحابم آنجا (كربلا) است، هيچ كدام از يارانم باقى نمى‌مانند جز فرزندم على (امام سجّاد ٧).

خطبه امام حسين ٧ هنگام خروج از مكّه‌

روايت شده: هنگامى كه امام حسين ٧ در مكّه تصميم خروج از مكّه به سوى عراق گرفت، برخاست و اين خطبه را براى حاضران خواند:

الحمد للَّه و ما شاء اللَّه و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه و صلّى اللَّه على رسوله و سلّم، خطّ الموت على ولد آدم مخطّ القلّادة على جيد الفتاة و ما اولهنى الى اسلافى: اشتياق يعقوب الى‌