غم نامه کربلا ت اللهوف علی قتلی الطفوف - سید بن طاووس - الصفحة ٣٤ - پاداش عظيم سوگوارى و گريه براى عزاى امام حسين

ناسپاسى و گستاخى به پيشگاه رسول خدا ٦‌

به راستى آن حق ناشناسان فرومايه چگونه روا داشتند كه به همين زودى در برابر نيكى‌هاى پدر حسين ٧ (رسول خدا ٦) آن گونه ناسپاسى و حق‌كشى كنند، و با شكنجه‌اى كه به ميوه دل آن حضرت دادند، زندگى آن بزرگواران را تلخ نمايند، و قدر او را با ريختن خون فرزندانش ناچيز بشمرند، پس در برابر آن همه سفارشى كه آن حضرت در مورد فرزندانش نمود، آنها هنگام ملاقات با رسول خدا ٦ و در برابر سؤال و بازخواست او، چه جواب مى‌دهند؟ به راستى كه آن ظالمان بنايى را كه رسول خدا ٦ ساخته بود، ويران كردند، و فرياد مصيبت اسلام، بلند شد.

پناه به خدا از دلى كه با ياد اين حوادث جانكاه، نشكافت، شگفتا از غفلت مردم!، مسلمانان و مؤمنان با چه عذرى، به انواع عزادارى و تشكيل مجالس سوگوارى اقدام نمى‌كنند؟! آيا نمى‌دانند كه در مورد كشته منسوب به رسول خدا ٦ هنوز انتقام گرفته نشده، با اينكه دلش از بار غم، سخت آزرده شده و پيكر عزيزش در صحراى كربلا افتاده، و فرشتگان به رسول خدا براى اين مصيبت بزرگ تسليت گويند، و پيامبران شريك آن حضرت در اين غمها و مصائب هستند.

پاداش عظيم سوگوارى و گريه براى عزاى امام حسين ٧‌

اى كسانى كه به خاتم پيامبران حضرت محمّد ٦ وفادار هستيد، چرا در گريه كردن براى مصائب حسين ٧ و عزيزانش، با رسول خدا ٦ همدردى و همنوايى نمى‌كنيد، اى دوست فرزند زهرا ٣ تو را به خدا براى آنان كه پيكر به خون تپيده‌شان بر روى خاك كربلا