غم نامه کربلا ت اللهوف علی قتلی الطفوف - سید بن طاووس - الصفحة ٥٢ - آيا كشته شدن در راه خدا سعادت است يا هلاكت؟

در راه خدا را) عبادت قرار نداده است، و با كشته شدن نمى‌توان، خدا را پرستيد.

آيا شخصى كه اين گونه مى‌انديشد سخن قرآن راستگو را نشنيده كه قومى خدا را با كشته شدن مى‌پرستيدند، آنجا كه مى‌فرمايد:

فَتُوبُوا إِلى‌ بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بارِئِكُمْ‌، به سوى خالق خود باز گرديد و خود را بكشيد، اين كار براى شما در پيشگاه پروردگارتان بهتر است. (بقره/ ٥٤)[١] اشكال‌كننده گويا پنداشته معنى آيه‌ وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ (با دستهاى خود، خويش را به هلاكت نيفكنيد)[٢] اين است كه خود را به كشتن ندهيد. در صورتى كه قتل در راه خدا نه تنها هلاك نيست، بلكه از عاليترين درجات سعادت است مؤلّف كتاب «مقتل» از مولاى ما امام صادق ٧ روايتى در تفسير اين آيه (و لا تلقوا ...) نقل كرده كه بسيار شايسته دقّت است، و آن اينكه از اسلم (بن ابى عمران) روايت شده گفت: جنگ نهاوند يا جنگ ديگرى بود، و ما (سپاه اسلام) در برابر سپاه كفر قرار گرفتيم، سپاه دشمن در دو صف قرار داشتند كه بر اثر بسيارى جمعيّتشان، به اندازه طول و عرض صفهاى آنها در هيچ جنگى نديده بودم، روميان پشتشان را به ديوار (قلعه) شهرستان (قسطنطنيّه) چسبانيده بودند، در اين ميان‌

[١]. اين آيه بيانگر فرمان موسى( ع) به گوساله پرستان است كه توبه كنند، و همديگر را بكشند، تا آثار گناه گوساله‌پرستى محو گردد، كه به گفته علّامه طبرسى در مجمع البيان آنها كه در اين درگيرى كشته مى‌شدند به مقام شهادت مى‌رسيدند، و آنان كه باقى مى‌ماندند به شرايط توبه عمل كرده بودند( مجمع البيان، ج ١ و ٢، ص ١١٣) ناگفته نماند كه مفسّران در تفسير اين آيه، بحثها و گفتگوهاى بسيار كرده‌اند( مترجم).

[٢]. سوره بقره، آيه ١٩٥.