آفاق معرفت - صدر الدين قونوي، محمد بن اسحاق - الصفحة ٣٢ - لامع اول در معرفت ذات
عربية[١]
|
أرى الأيام صبغتها تحول |
و ما لهواك عن قلبى نضول[٢][٣] |
|
رباعى
|
عشق است كه علاج دل هر درويش است |
زاندازه هر هوا پرستى بيش است |
|
|
چيزى است كه در ازل مرا در سر بود |
كارى است كه تا ابد مرا در پيش است |
|
أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ[٤].
لا جرم اين طايفه، وجود آفريدگار را بىتركيب مقدّمات عقلى، ادراك مىكنند. هيهات! بينا را در ادراك الوان به استدلال قوّت لمس چه حاجت افتد، أَ فِي اللَّهِ شَكٌ[٥]
رباعى
|
معشوق جمال مىنمايد شب و روز |
كو ديده كه تا برخورد از ديدارش |
|
|
كو دل كه بداند نفسى اسرارش |
يا گوش كه بشنود ز من گفتارش |
|
فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ[٦].
با جنيد- رضى الله عنه- گفتند: «ما الدليل على وجود الصّانع؟» در
[١] - ل: شعر.
[٢] - ل: فصول.
[٣] - مىبينم كه رنگ روزگاران دگرگون مىشود، امّا عشق تو در قلب من كاستى ندارد.
[٤] - سوره مجادله( ٥٨)، آيه ٢٢.
[٥] - سوره ابراهيم( ١٤)، آيه ١٠.
[٦] - سوره روم( ٣٠)، آيه ٣٠.