در خبر است كه هر آسمانى و هر ملكى را اسمى معين به قدس است كه قوت او أبد الآباد از آن بود؛ و آن كه «لطيف» داند، «قهار» نداند و آن كه «عظيم» گويد، «ستار» نگويد. و عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها[٢] خاصيت خليفه خدا و مظهر تام‌[٣] الوهيت آدم صفىّ است- ٧-[٤]

شعر

چو آدم را فرستاديم بيرون‌		جمال خويش بر صحرا نهاديم‌[٥]

و در اين مقام اسرارى عظيم است و ضرر خلق در سماع آن بيش از نفع باشد؛ هر آينه عنان بيان كشيده اولى‌تر؛ ترسم كه اگر زمام اختيار از دست بيرون شود، چيزى نبشته شود كه از دريچه غيب به زبان اعتراضى اين زمزمه آغاز كند:

بيت‌

بلبل بر گل هزار افسانه بگفت‌		سوز دل شمع و راز پروانه بگفت‌

رازى كه كسى محرم آن راز نبود		از بيخردى بلبل ديوانه بگفت‌

اين مقدار كه گفته آمد كفايت است و چنين مختصر بيش از اين‌

[١] - ص، ل: از او چكيد.

[٢] - سوره بقره( ٢)، آيه ٣١.

[٣] - ل: نام.

[٤] - ل: صلوات الله عليه و سلم.

[٥] - شعر از فريد الدين عطار: ديوان، ص ٤١٦، با مطلع:

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)