آفاق معرفت - صدر الدين قونوي، محمد بن اسحاق - الصفحة ٣١ - لامع اول در معرفت ذات

نظم‌[١]

به لجّه‌[٢] درياى و حدانيت رسيده‌اند و از ظلمات حدثان‌[٣] گذر كرده.

هر چه همه‌[٤] خلق را غيب است، ايشان را شهادت است و هر چه مردم به حكايت شنيده‌اند، ايشان به بصيرت ديده‌اند. زبان مراتب ايشان همه‌[٥] اين مى‌گويد:

عربية[٦]

بر طهارت فطرت مانده‌اند و ظلمات اكوان و تقلبات حدثان در ايشان اثر ناكرده.

[١] - ل: شعر/ پ: بيت.

[٢] - لجّه: ميانه آب دريا، عميق‌ترين موضع دريا.

[٣] - حدثان: حوادث، پيشامدها.

[٤] - ص، پ:- همه.

[٥] - پ: هميشه.

[٦] - ل: بيت.

[٧] - ل: صدف.

[٨] - اين اشعار در رساله قشيريه( ترجمه رساله، ص ١١٨ نيز آمده است. ترجمه: شب من به روى تو روشن است و تاريكى آن در مردمان روان است و آنان را فراگرفته است.

مردمان در پس پرده‌هاى تاريكى‌اند و ما در روشنايى روزيم.