از سوی دیگر عبدالنبی قزوینی[٢]، در سال ١١٧٥ ق وحید بهبهانی را درکربلا ملاقات کرده است و از گفته وی بر می‌آید که در زمان این ملاقات، مدتی از اقامت او در کربلا می‌گذشته است.

بر اساس این شواهد احتمالاً او در حدود سال١١٤٠ق به بهبهان رفته است و تا پس از سال ١١٧٠ق در آن جا بوده‌ است.

لازم به يادآوري است: دقیقاً معلوم نیست چه انگیزه‌ای موجب عزیمت وحید به بهبهان شده، اما احتمالاً مهمترین عامل، موقعیت آرام بهبهان بوده است که پس از آشفتگی اوضاع اصفهان پناهگاه اهل علم گردیده بود.

عامل احتمالی دیگر شاید این باشد که برای مقابله با مسلک اخباری گری به بهبهان رفته باشد، چون که شیخ عبدالله سماهیجي ‌بحرینی (متوفای١١٣٥ق) از بزرگان علمای اخباری و مخالف سرسخت مجتهدین و علمای اصولی پس از استیلای خوارج بر بحرین با جمعی دیگر از علمای اخباری به بهبهان آمده و توطن اختیارکرده بود و در بهبهان به ترویج مسلک اخباری و درس و بحث پرداخته و کتاب هایی در حقانیّت این مسلک تألیف نموده بود و چون عالمی متبحر و معروف بود، جماعتی از خواص و عوام به او گرویده، مسلک اخباری‌گری را پذیرفته بودند و پس از او شاگردش سیّد عبدالله بلادی بحرینی (متوفای١٦٥ق) نیز این مسلک را دنبال می‌کرده است.

[١] . نامي اصفهاني، محمد صادق، تاريخ گيتي گشا:٥٨/١؛ فسائي، حسن بن حسن، فارسنامه ناصري: ٥٩٨.

[٢] . قزويني، عبدالنبي، تتميم امل الامل: ٧٥ /١.