معصومعلي و جماعت او را از شيراز بيرون راندند، چون در منزل موچه‌ خورت اصفهان گوش آنها را بريدند، به تهران و کرمان و خراسان رفتند، در خراسان مرحوم ميرزا مهدي خراساني جلوي معرکه‌ي آنها را گرفت و دستور داد گيسوان نورعلي ‌شاه را بريدند و با رسوايي آنها را از مشهد بيرون کردند، معصومعلي به همراه عده‌اي از مريدانش از آنجا به طرف هرات رفت تا از آنجا به کابل و هندوستان برود، ولي پادشاه افغانستان آنها را به ايران برگردانيد و اجازه‌ي ورود به آنها نداد. معصومعلي دوباره به کرمان برگشت و چون اين دفعه معرکه را در مسجد بر پا نمود، مرحوم ملّاعبدالله عالِم بزرگ کرمان، دستور داد آنها را از مسجد بيرون کردند.

و در آن گير و دار مشتاق ‌علي، شاهِ تار زن، به قتل رسيد، سپس از آنجا به همدان و کرمانشاه و عراق رفتند، و پس از چندي دوباره به ايران مراجعت نمودند.

بنا به گفته‌ي جان ملکم، مريدان معصومعلي و نورعلي اسماً به دويست هزار نفر رسيده بود و در ايران و عراق جماعت بسياري را از راه سحر و جادو و اعمال غريبه منحرف نمودند، و به طور خلاصه خطر آنها روز به روز بيشتر احساس مي‌شد.

از شاهزادگان و رجال درباري و دولت گرفته، تا اعيان و تجّار و برخي از طلّاب مقدماتي که ذوقي داشتند و فريفته‌ي شاعري آنها مي‌گشتند، ميان مريدان معصومعلي يافت مي‌شدند.

گاه مي‌شد که معصومعلي با جمعيت خود که همه دراويش پشم پوش با کلاه هاي بوقي و تبرزين، و کشکول و سبيل هاي کت وکلفت، و شارب هاي از لب زيرين در رفته، و چشم هاي از حدقه بيرون آمده، به راه افتاده و عبور اين هيئت که بايد آنها را دولت شارب ناميد،از شهرها با وضعي