آنچه مسلّم است آقا محمد علي ، عالمي قوي دل و شجاع و با صلابت بوده، او ذاتاً چنين بوده، نه آنکه اين معني را بر خود مي‌بسته و تظاهر به آن مي‌کرده، مقصود آقا محمد خان قاجار هم امتحان همين معني بوده است.

و لذا وقتي صفا و ثبات و استقامت حال او را آزمايش کرد و پي برد که آقا محمد علي نابغه‌ي عظيم‌الشأن و مجتهد عالي مقام با حقيقتي است که جز وظايف دين چيزي در نزدش اهميت ندارد، سخت علاقه مند به او گرديده، سابقه خود را با او فراموش کرد، و فوق‌العاده تحت تأثير گفتار و رفتار و حسن معاشرت و علم و فضل و جامعيّت او قرارگرفت، تا جايي که براي استفاده از محضر پر فيض اش با تشريفات مخصوص او را از کرمانشاه به دارالخلافه مي‌طلبيد.

سپهر در ناسخ ‌التواريخ ضمن حوادث سال ١٢٠٥مي‌نويسد:

اما از آن سوي؛ آقا محمد شاه ( آقا محمد خان ) از آذربايجان مراجعت به تهران را تصميم عزم داده، در اراضي خمسه ( زنجان ) ملا محمد حسين ملا باشي را به طلب آقا محمد علي مجتهد پسر آقا محمد باقر بهبهاني اعلي‌الله مقامهما را في روضات الجنات فرمان داده، به کرمانشاه سفرکند و آن جناب را به تهران آورد.

و در روضه ‌الصفا واقعه را اين طور نوشته است:

هم در اين سال که هزار و دويست و پنج بود، غالب ليالي فرخنده‌ي حضرت پادشاهي در صحبت علماي اعلام و فقهاي عظام اسلام مي‌گذشت. تا آنجا که مي‌نويسد؛ و شب ها به صحبت علماء و طرح مسائل به سر مي‌برد، و در ايام مراجعت از آذربايجان به تهران، ملا محمد حسين ملاباشي مازندراني را از خمسه به کرمانشاهان مأمور و جناب فضائل مآب