چهل سال از آن زمان گذشته بود، در سفر اول که به عتبات عاليات مشرف شدم، در کربلاي معلّي در کوچه‌اي که از صحن مقدس به دولت خانه آن مرحوم مي‌روند، يافتم و تا مدتي همراه داشتم و در اين اوقات مفقود شد.

القصّه؛ چون اين حکم رسيد، ناچار به سمت ايران تشريف بردند و در خدمتش بود عالي‌جناب مرحمت مآب آقا محمّد ابراهيم و فرزند اکبر ارشد ارجمندش و برادر نامدار عالي‌تبار ( آقا محمد جعفر ).

چون به بلده‌ي کرمانشاهان که اوّل حدود ايران و از قلمرو ( علي شکر ) است رسيدند، اهالي و اعاظم وحکّام آن ديار مقدمش را غنيمت شمرده، به احترام و اعزاز تمام، وي را استقبال نمودند و در آن اوان حاکم آن ديار، الله قلي خان زنگنه بود.

وي از اعاظم و اکابر امراء ايران و از سلسله‌ي شيخ علي خان مشهورند، وي فرمانرواي با اقتدار و در ضبط و نسق مملکت يگانه روزگار، و در عدالت و شجاعت و سخا مظهر لطف و قهر باري؛ مؤيد به تأييدات قادر کردگار بود. خان عظيم الشأن در تعظيم و توقير آن جناب به اقصي‌الغايه کوشيد و شرط ضيافت و خدمتگزاري را به تقديم رسانيد، و به اقامت در آن بلده تکليف نمود؛ قبول فرمودند، مردم بلده و بلوک غاشيه اطاعتش را بر دوش و حلقه‌ي ارادتش را بر گوش کشيدند،آن جناب مشغول تدريس و ترويج دين مبين شدند ....[١].

بعد از آنکه مرض طاعون به کرمانشاه رسيد،آن جناب به سمت سعدآباد و سنقر ـ که از بلوک همدان است ـ تشريف برد و چون خفيف شد، معاودت فرمود و آنگاه به تنهايي عازم رشت گرديد، آن موقع حکومت رشت با

[١] . همان: ١٣٦ ؛ خوانساري، محمدباقر، همان: ١٥٢/٧.