این شورش کُردها از زمان عباس دوم در مرزهای غربی بحرانی جدی ایجاد کرده بود. شاه عباس می‌کوشید این بحران را با گفت‌وگو و روش صلح آمیز فرو نشاند (نصرآبادی، منشآت، ص٨). اما به نتیجه‌ای نرسید. اما شیخ علی خان توانست امنیت را نه تنها در غرب، بلکه در مرزهای شرقی نیزبرقرار کند.

در این که شیخ علی خان به هنگام انتصابش به وزارت دارای مقام امیر آخور باشی جلو و یا تفنگچی آقاسی بود، اقوال مختلف است:

میرزا حسن فسایی و محمدحسن خان اعتماد السلطنه شیخ علی را به هنگام انتصابش به وزارت اعظمی صاحب مقام امیر آخور باشی جلو می‌دانند (فسایی، همان، ص ١٥٣).

اما نویسندگان خلاصه السیر، از شیخ صفی تا شاه صفی و تذکره صفویه کرمان؛ مطالبی نگاشته‌اند که از مطالعه آن‌ها می‌توان فهمید که شیخ علی خان به هنگام رسیدنش به مقام وزارت اعظمی نمی‌توانسته امیر آخور باشی بوده باشد،

زیرا اولا ً: میرزا محمد سعید مشیزی خود در کتابش تصریح کرده است که شیخ علی خان به هنگام رسیدن به مقام وزارت اعظمی دارای مقام تفنگچی آقاسی بود،

ثانیاً در منابع پیش‌تر آمده است: شیخ علی خان که در سال ١٠٤٧ ق به مقام امیر آخور باشی جلو رسیده بود (خواجگی اصفهانی، همان، ص٢٦٤) و در سال ١٠٤٩ ق به امارت ایل زنگنه رسید و برادرش نجف قلی بیگ به جایش امیر آخور باشی جلو شد (همان، ص٣٨٦).

بنابر این شیخ علی خان به سال ١٠٨٠ ق که به وزارت رسید، دیگر نمی‌توانسته مقام امیر آخور باشی جلو داشته باشد.

شیخ علی خان پس از رسیدن به وزارت، تمام کوشش خود را صرف اصلاح و انتظام امور نمود. اما به علل گوناگون، سرانجام تقریباً پس از دو سال وزارت از طرف شاه سلیمان معزول و خانه ‌نشین شد (ژ، همان، ج٥، ص١٨٢ ٩).