نوشته‌هاي نثر و نظم او به زبان‌هاي فارسي و عربي در نهايت سليسي و رواني، رسايي وگويايي همراه با مضامين بلند و عميق، شاهد گفتار ماست. اشعار به جای مانده از اين بزرگوار، گوياي طبع بلند و قدرت سرشار او بر خلق آثار پر معناست و نشانه احساس عميق او نسبت به يافته ‌ها و باورهاي اوست.

چنانکه مي‌دانيم سرمايه‌ي صوفيان شعر و شاعري است که از آن راه، مقاصد خود را پيش برده، ميان مردم جايي براي خود باز مي‌کنند.

صوفيه از آنجا که نوعاً مقيّد به امر به معروف و نهي از منکر نمي‌باشند، هرگاه عالم يا واعظ و مرد خداپرست و دينداري را مخلّ بي‌قيدي ها و اعمال و اغراض خود ديدند با حربه‌ي شعر و غزليات ميان تهي که مردم بي‌ايمان را چون اسپند روي آتش به وجد مي‌آورد، بر ضد آنها وارد ميدان شده، آنها را بي‌ذوق و نادان و عوام فريب و سالوس معرفي کرده و مي‌کنند، چنانکه سراسر ديوان ها و آثار منشور آنان پر از نکوهش شيخ شهر و فقيه و زاهد و مدرس و واعظ و سجاده و مسجد و منبر و دين و ايمان و اسلام و مسلماني است.

عوام هم که به فرموده‌ي مولاي متقيان عقل شان در چشم شان است، بدون تحقيق و به صرف اينکه چند نفر عالم‌ نما را از حدود وظايف خود منحرف ديدند، آنرا دليل بر صدق مدعاي صوفيان قرار داده وچنين مي‌پندارند که بايد از علما و مسجد دست برداشت و به طرف خانقاه و پير طريقت رفت تا از انفاس وي بتوان به حقيقت رسيد !