از طبس به یزد و از آنجا به بندرعباس و جزیره قشم می‌رود؛ در اغلب شهرهای نامبرده حکام و علما به استقبالش شتافته و لوازم احترام بعمل می‌آوردند، ولی از مشهد تا بندر عباس بی‌ نهایت بد می‌گذرد.

از بندر عباس به وسیله کشتی به مسقط و از آنجا به بمبئی و حیدرآباد دکن وارد می‌شود، میرزا ابوالقاسم شوشتری معروف به « میرعالم » مختار نظام حیدرآباد مقدم او را که نوه آقا وحید بهبهانی و فرزند برومند آقا محمد علی و خود عالمی مجتهد و نابغه بوده است،گرامی می‌دارد.

سپس در مدت سه سال در شهرهای لکنهو و فیض آباد و عظیم آباد و بنگاله و مرشد آباد به سیاحت می‌پردازد و هم در آنجا زنی اختیار می‌کند و از او صاحب فرزند می‌شود.

وی در شهرهای میان راه و بلاد هندوستان علما و فقهای بسیاری را ملاقات کرده و شرح ‌حال بسیاری از آنها را در مرآت الاحوال نوشته است.

آقا احمد در هندوستان منشأ آثار دینی بود و موقعیتی بسزا پیدا می‌کند، بیشتر کتاب های او در هندوستان تألیف شده و اغلب پرسش هایی بوده که از وی می‌نمودند.

از جمله در شهر عظیم‌آباد در مسجد نو بنیادی که معروف به مسجد سیف‌خان بوده و تا آن روز شیعیان در آن شهر نماز جمعه و جماعت نداشتند، برای نخستین بار با حضور طبقات مختلف شیعه، نماز جمعه مفصلی می‌خواند؛ شعرا و فضلا به یاد آن روز اشعاری گفته‌اند که چند شعر آن از مرآت الاحوال نقل می‌شود: