بي‌دست و پا و حامي فقرا و ضعفاي بي‌چاره‌اند، اعاظم اين طايفه به حدّي محترمند که از سلاطين کمتر بيم دارند، و هر وقت واقعه‌اي مخالف شريعت و عدالت حادث شود، خلق رجوع به ايشان کنند و احکام ايشان عادتاً جاري است تا وقتي که وضع مملکت اقتضاي استعمال آلات حرب کند.[١]

و در جاي ديگر مي‌نويسد: حکومت مجتهدين در محکمه‌هاي شرع بسيار است، قضات همواره صورت مسائل را به ايشان عرضه دارند، و فتواي مجتهد مردود نخواهد شد، پادشاه را ياراي آن نيست که ردّ احکام ايشان کند، و بسيار است که مصلحت سلطنت در اين دانندکه فيصله‌ي امور را به مجتهدين مرجوع دارند ...

وقتي که مؤلّف در ايران بود، چهار نفر از اين طبقه بودند: آقا محمّد علي کرمانشاهي، ميرزا ابوالقاسم قمي، حاجي مير محمّد حسين اصفهاني ( خاتون آبادي ) و حاج سيّد حسين قزويني.

آقا محمد علي و مبارزه با صوفيه

عمده شهرت آيت الله العظمي آقا محمد علي، مبارزه جدّي و گسترده با دراویش و صوفيه است، تا جايي که موافقين و مخالفينش به او لقب صوفي کش داده‌اند.[٢]

گر چه پيش از آقا محمد علي، نيز فقهاء و محدثان دیگری همچون علامه حلّي، محمد طاهر قمي، علامه محمد باقر مجلسي با صوفيه معارضاتي داشته‌اند.

[١] . همان: ١٥٠/٢.

[٢] . تنکابني، ميرزا محمد، همان: ١٩٩؛ بامداد، مهدي، همان: ٤٢٣/٢.