موثقین اظهار داشتند که باطن و ظاهراین شخصیت کاملاً یکی بود، چنانکه در گفتار و کردار و صورت و سیمای وی هیچ گونه آثار تکبر و تبختری مشاهده نمی‌شد، روح و مغز و قلبش نیز خالی از هر گونه آلایش بود. مشاهده پوشاک و مطالعه اوضاع منزل و بالاخره ملاحظه سفره وی، این حقایق را مثبت و مسلّم می‌داشت (همان، ج٢، ص١٠٩).

او به عکس دیگر درباریان دارای محاسنی خاکستری رنگ و تقریباً بلند بود و به هیچ وجه طبق رسم روز با خضاب به رنگ سیاه درنمی‌آورد (همان، ج٣، ص٢٠٢).

شیخ علی خان مردی دیندار و خداترس و پرهیزکار بود. وی فقط یک زن داشت و از عیش و عشرت بیزار بود. او شمّی قوی برای عدالت داشت و رشوه نمی‌گرفت. و از تجمل طلبی رایج بیزار بود. هنگامی که بر اسب می‌نشست، فقط چندتن معدود ملازم همراه خود داشت و در آن هنگام جامه‌ای ساده، ولی زیبا و باسلیقه برتن می‌کرد (کمپفر، انگلبرت، ص٨٣).

او فساد ناپذیر بود، به طوری که زیربار هیچ گونه توصیه، تحفه، هدیه و رشوه‌ای نمی‌رفت (ژ، همان، ج١٣، ص١٠٤).

شیخ علی خان در کتیبه‌ای که از خود به جای گذاشته است نوشته: دو قریه از املاک خود را جهت مصارفی نظیر تعمیر کاروانسرای بیستون وقف کرده است. شیخ علی خان به اعتدال و نظم پای‌بند بود (سلطانی، همان، ص٤٣).

با تنجیم و پیش‌گویی آینده از روی کواکب مخالف بود[٤٢].

وی حتی در هشتاد سالگی (سال ١٠٩٨ ق) نیز فردی ارزنده و سواری خستگی ناپذیر بود و بر کار خوب تسلط داشت و به لحاظ جسمی و فکری از عهده آن بر می‌آمد (کمپفر، همان، ٨٤).

از ویژگی‌های دیگر وی که همه منابع مربوطه آن را تصریح نموده‌اند، خود داری شدید او از شراب‌خواری بود. وی به این جهت عمدتاً با شاه اختلاف داشت.